WE LIVE BECAUSE THERE'S LOVE

พักจากการปั่นทีสิสระดับมหากาพย์ซักหนึ่งวัน ผมขอเสนอสุดยอดทฤษฎีสมคบคิดที่จะเขย่าโลกทั้งใบให้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เผื่อใครไม่คุ้นคำนี้ จริง ๆ มันคือศัพท์ภาษาปะกิดเท่ ๆ ว่า Conspiracy Theory นั่นเองครับ

ไม่เป็นการเสียเวลา ผมพาทุกคนไปร่วมระทึกใจกันเลยดีกว่าครับ

*หมายเหตุ ทุกเรื่องไม่มีการยืนยันว่าจริงหรือไม่อย่างไร ใช้วิจารณญาณในการอ่านให้จงหนัก!

 

 

9 ปีหลังเหตุการณ์ช็อคโลกหนนั้น ผู้คนยังคงถกเถียงกันว่า เป็นไปได้หรือที่เครื่องบินสองลำพุ่งเข้าชนตึกแฝดหลังนี้จะทำให้มันถล่มลงมาได้ เพราะมีการตรวจสารนาโน-เทอร์ไมต์ น้ำหนักกว่า 10 ตันบริเวณซากปรักหักพังของตึกเวิลด์เทรด (10 ตันนี่มันเยอะโคตรเลยนะพี่) อันสารที่ว่านี่เป็นสารจุดระเบิดที่รุนแรงกว่าระเบิดไดนาไมต์ทั่วไป จนมีผู้ตั้งข้อสังเกตว่าแท้จริงแล้วมีการวางแผนจะระเบิดตึกหลังนี้อยู่แล้วจากรัฐบาลของจอร์จ บุชเอง!

มีผู้ยืนยันได้ว่าได้ยินเสียงระเบิดเสียงดังจากในตึกก่อนที่เครื่องบินจะพุ่งชนตึกเสียอีก

comment: มีเหตุผลอะไรหนักแน่นพอที่จอร์จ บุชจะสั่งระเบิดอาคารหลังนี้หรือ?

 

 

เถียงกันมาตั้งแต่ปี 1969 ก็ยังไม่จบ เพราะยุคนั้นสงครามเย็นและสงครามแข่งกันบินทะลุอวกาศไปดวงจันทร์กำลังเข้มข้น รัสเซียกำลังจะชนะอเมริกาอยู่รอมร่อ แต่แล้วอเมริกาก็ส่งนีล เอ. อาร์มสตรอง และพรรคพวกยัดลงกระป๋องอพอลโล่ 11 ไปเอาตีนย่ำฝุ่นดวงจันทร์เล่นได้หน้าตาเฉย แต่จากลักษณะภาพที่บันทึกมาจากการลงจอดบนดวงจันทร์หนนั้นของอพอลโล่ 11 มันน่าสงสัยเหลือจะเอ่ย

ไม่ว่าจะทำไมธงดูเหมือนพลิ้วไปกับลม ทั้ง ๆ ที่บนดวงจันทร์มันไม่มีลม หรือแม้แต่ข้อสงสัยว่าทำไมท้องฟ้าบนดวงจันทร์ไม่มีดาวเลยซักดวง ทำเอาหลายคนฟันธงไปเลยว่า อเมริกาลวงโลก ถ่ายทำภาพทั้งหมดในสตูดิโอบนพื้นโลกมันนี่แหละ!

comment: หะแรกที่ได้ยินเรื่องนี้ ผมเชื่อเต็มที่ว่าอเมริกาตอแหล แต่พอยิ่งศึกษามากขึ้นก็กลับมาเชื่อจริง ๆ ล่ะครับว่าเค้าไปเหยียบดวงจันทร์กันมาแล้วแน่นอน

 

 

สิงหาคม 1997 โลกสูญเสียเจ้าหญิงไดอาน่าแห่งเวลส์ไปอย่างไม่มีวันกลับจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่หลายคนไม่เชื่อสิ่งที่เห็นในข่าว

รวมถึงโมฮัมเหม็ด อัลฟาเยด มหาเศรษฐีชื่อดังชาวอียิปต์ (แกคือเจ้าของห้างแฮร์ร็อดนั่นแหละครับ) ซึ่งเป็นพ่อของ โดดี้ อัลฟาเยด คู่รักของเจ้าหญิงไดอาน่าในขณะนั้น เชื่อว่านี่เป็นแผนการลอบสังหารเลดี้ไดอาน่าแน่นอน เนื่องจากราชวงศ์อังกฤษหวั่นเกรงต่อความมั่นคงของประเทศ เพราะขณะนั้นเจ้าหญิงไดอาน่ากำลังตั้งครรภ์กับนายโดดี้อยู่พอดี แถมยังมีบุคคลใกล้ชิดกับทีมสืบสวนคดีนี้เคยออกมาเปิดเผยว่าตัวอย่างเลือดของคนขับรถในที่เกิดเหตุนั้นโดนสับเปลี่ยนไปอย่างไม่มีสาเหตุ โดยใครซักคน เพื่อเหตุผลอะไรซักอย่าง

ถึงทุกวันนี้โลกก็ยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดของคดีนี้ (ขอบคุณคุณ Apollo 13 ที่ทักท้วงเรื่องชื่อนาย โดดี้ ครับ)

comment: ไม่ว่าเรื่องนี้จะจริงหรือไม่อย่างไร แต่มันก็ยิ่งตอกย้ำให้เห็นชัดว่าความรักไม่ใช่เรื่องของคนสองคนเท่านั้น ยิ่งคุณเป็นคนดังระดับนี้ด้วยล่ะก็..

 

 

ธันวาคม 2004 โลกทั้งใบโศกเศร้ากับข่าวสึนามิถล่มเอเชียจนมีผู้ล้มตายนับแสน ๆ ราย โดยเฉพาะที่ปากีสถาน มีคนตายกว่า 2 แสนราย มันจะไม่ใช่เรื่องน่าสนใจไปมากกว่าเหตุการณ์ธรรมชาติวิปโยค เพราะในห้วงเวลานั้นเอง อินเดียและปากีสถานกำลังซ่องสุมอาวุธนิวเคลียร์แข่งกัน และได้มีการทดลองหัวรบนิวเคลียร์รุ่นใหม่ในมหาสมุทรอินเดีย จนอาจจะเป็นสาเหตุสำคัญให้เกิดเหตุการณ์สึนามิถล่ม

บางทฤษฎีไปไกลถึงขนาดว่า นี่เป็นการตั้งใจกวาดล้างมุสลิมในแถบเอเชียของอเมริกา!

comment: เป็นเหตุการณ์ที่น่าเศร้ามากเกินกว่าจะสนุกไปกับทฤษฎีสมคบคิดใด ๆ ทั้งสิ้น

 

 

จอห์น เอฟ เคนเนดี้ ประธานาธิบดีของอเมริกาถูกลอบสังหารเมื่อพฤศจิกายน 1963 มีการจับตัวมือปืนได้หนึ่งราย นั่นคือ ลี ฮาร์วีย์ ออสวอลด์ ซึ่งเจ้าตัวก็ให้การสารภาพว่าได้เตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดีสำหรับการลอบยิงเคนเนดี้

ปัญหาคือจากบันทึกวิดีโอการตายของเจเอฟเคนั้น แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขากระเด็นไปด้านหลังและทางซ้ายของตัวรถ ซึ่งเป็นคนละมุมกับจุดที่ออสวอลด์บอกว่าเขาใช้เป็นจุดยิง ใครเป็นคนยิงเจเอฟเคกันแน่!?

comment: ผมเชื่อมาเสมอว่าออสวอลด์เป็นแพะในคดีนี้ ตัวการใหญ่ยังลอยนวลมาจะ 50 ปีแล้ว

 

 

โลกแทบหยุดหมุนเมื่อกรกฎาคม ปี 1947 เมื่อจู่ ๆ ก็มีข่าวพาดหัวว่ามีการพบจานบินมนุษย์ต่างดาวตกที่เมืองรอสเวลล์ มลรัฐนิวเม็กซิโก ประเทศอเมริกา และมีการพบศพมนุษย์ต่างดาว รวมถึงมีการบันทึกวิดีโอการผ่าตัดศพมนุษย์ต่างดาวไว้อีกด้วย!

แต่รัฐบาลอเมริกาออกมาแถลงข่าวว่านั่นเป็นแค่อุปกรณ์บอลลูนตรวจอากาศตก และวิดีโอดังกล่าวเป็นของปลอม ถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าจริง ๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นที่รอสเวลล์กันแน่

comment: ผมเป็นหนึ่งในคนที่พร้อมชูมือสนับสนุนแนวคิดว่ามีสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญานอกโลก แต่การมีภูมิปัญญาขนาดบินทะลุอวกาศได้ไม่น่าจะมาเครื่องตกตายแบบโง่ ๆ บนโลกแบบนี้ สรุปผมไม่เชื่อเรื่องที่รอสเวลล์ครับ

 

 

เป็นที่เชื่อกันอย่างแพร่หลายมาสักพักว่า เชื้อไวรัสเอชไอวี หรือเชื้อเอดส์เนี่ย ถูกประดิษฐ์ขึ้นในห้องแล็ปลับขององค์กรอนามัยโลก โดยการสนับสนุนการทั้งเคจีบีและซีไอเอ เพื่อควบคุมจำนวนประชากรโลก!

มีการตั้งข้อสังเกตกันว่ามีนักวิทยาศาสตร์หลายคนคิดค้นยาต้านไวรัสเอดส์สำเร็จแล้ว แต่ถูกปล่อยข่าวกลบว่ายังไม่มียาใดรักษาได้ นี่อาจจะเป็นเกมเพื่อเดิมพันอนาคตมนุษยชาติก็เป็นได้

comment: มีความเป็นไปได้สูง แต่ยังไม่เชื่อ 100%

 

ทั้งหมดนี่อาจเป็นเรื่องจริง หรืออาจเป็นเรื่องลวงโลกสุด ๆ

อยู่ที่ตัวคุณเองแล้วล่ะครับ ว่าจะเลือกยืนอยู่ฟากไหน

 

…………………………………………………………………………………………………….

 

        ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับความดีความห่วยของหนัง แต่ 2 สิ่งที่ผมคิดว่า กำลังมีส่วนในการผลักให้คนส่วนหนึ่งรู้สึก "ยี้" กับการดูหนังโรง และเกิดอาการเซ็งจิตจนไม่คิดอยากจะย่างกรายเข้าไปในโรงหนัง นั่นก็คือ "โฆษณา" หนึ่ง และ "ราคาค่าตั๋วหนัง" อีกหนึ่ง
       
        จะมากจะน้อย ผมเชื่อว่า หลายๆ คนก็คงรู้สึกเช่นเดียวกันกับผมว่า เดี๋ยวนี้ กิจกรรมการดูหนังในโรงภาพยนตร์ มันไม่ใช่การไป “นั่งดูหนัง” เพื่อเสพรับความบันเทิงเพียงอย่างเดียวอีกต่อไปแล้ว แต่มันยังพ่วงด้วยการต้องนั่งดูโฆษณาที่เราไม่ได้อยากดูมันเลย
       
        คือจริงๆ ก็เข้าใจล่ะครับว่า โฆษณาก่อนหนังฉาย เป็นช่องทางสร้างรายได้อย่างหนึ่งของโรงหนัง แต่หลายๆ ครั้ง เรารู้สึกว่ามันมากเกินไปไหมครับ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลาที่หนังฟอร์มยักษ์ฟอร์มใหญ่เข้าฉาย (อย่างล่าสุดก็คือ 2012) ไม่รู้โฆษณาอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด รวมๆ แล้ว กว่าจะได้ดูหนัง “ที่อยากดู” จริงๆ ก็ปาเข้าไปเป็นครึ่งชั่วโมงและหาวไปสามรอบก่อนแล้ว

 

       
        ผมไม่อยากจะคิดเหมือนที่คนอื่นๆ คิดนะครับว่า นี่เป็นการเอาเปรียบและยัดเยียดคนดูแบบเนียนๆ ของโรงหนัง แต่ปัญหาของมันจริงๆ ก็คือว่า ณ ตอนนี้ เราดูเหมือนจะยังไม่มี “มาตรฐาน” ที่ชัดเจนที่จะจัดการควบคุมเรื่องแบบนี้
       
        ซึ่งถ้าเทียบกับสื่ออื่นๆ อย่างทีวี มันยังมีหลักเกณฑ์ข้อบังคับบอกไว้บ้าง อย่างเช่น รายการทีวีที่มีความยาวหนึ่งชั่วโมง ให้โฆษณาได้ 10 นาที แต่ไม่เกิน 12 นาที อะไรแบบนี้ แต่สำหรับโรงหนัง ที่ผ่านๆ มา ดูเหมือนว่า “อำนาจในการตัดสินใจ” จะถูกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโรงหนังที่จะ “ทำยังไงก็ได้”
       
        “ทำยังไงก็ได้” แบบเดียวกันกับที่ทำกับ “ราคาบัตรผ่านประตู” เข้าไปชมภาพยนตร์
       
        คือโดยทั่วๆ ไป ผมว่า ตอนนี้ ราคาตั๋วหนังน่าจะยืนพื้นอยู่ที่ 120 บาท แต่โรงหนังก็คล้ายๆ จะขยันปิ๊งไอเดียที่จะดูดเงินจากกระเป๋าคนดูหนังได้มากขึ้น พร้อมกับเหตุผลที่ฟังแล้วชวนงงเหลือหลาย อย่างเช่น เพิ่มเป็น 140 บาท จาก 120 บาท เพราะว่ามันเป็นวันเสาร์อาทิตย์
       
        คิดๆ ดู ก็พอทำความเข้าใจได้นะครับ เพราะช่วงวันหยุด มันอาจจะมีคนต้องการดูเยอะ ก็เลยต้องเพิ่มราคา (เพราะไม่ “โกย” วันนี้ จะไป “โกย” วันไหน) แต่ถ้ามองในอีกด้าน ผมว่าไม่เห็นจำเป็นจะต้องไป “โยนภาระ” ให้กับคนที่ดูวันเสาร์อาทิตย์เลยนะครับ เพราะบางที วันปกติ เขาไม่มีเวลาไปดู แต่คุณกลับมาใช้ “ข้อจำกัด” และ “เงื่อนไข” ในเรื่องเวลา มา “ขึ้นราคา” กับเขาเพิ่มอีก (หนังก็หนังเรื่องเดิม คุณภาพเท่าเดิม เก้าอี้ก็ตัวเดิมๆ แต่ราคากลับไม่เท่าเดิม เพียงเพราะเรื่องของ “วันเวลา”)
       
        ยังไม่ใช่เพียงแค่นั้น มันยังมี “กลยุทธ์” อีกหลายรูปแบบที่โรงหนังใช้เป็น “เหตุผล” ในการเพิ่มค่าตั๋ว ที่เจอบ่อยที่สุดก็คือ เวลาหนังดังๆ หรือฟอร์มยักษ์ๆ เข้าฉาย มันจะมีการเปลี่ยนแปลงราคาตั๋วโดยอัตโนมัติ ยกตัวอย่างเช่น 2012 ถ้าคุณดูวันปกติ (จันทร์-ศุกร์) โรงพากย์ไทย ราคา 120 บาท แต่ถ้าดูโรงที่ซับไทย ราคาจะ 140 บาท แต่ถ้าดูวันเสาร์-อาทิตย์ โรงที่พากย์ไทยจะเป็น 140 ส่วนโรงที่พูดอังกฤษจะอยูที่ 160 บาท (ผมเคยตั้งข้อสังเกตไว้ครั้งหนึ่งในบทความชิ้นก่อนๆ แล้วว่า การขึ้นราคาให้กับโรงพากย์ไทย น่าจะแพงกว่ามั้ย เพราะคุณต้องเพิ่มต้นทุนในการไปจ้างทีมพากย์มาพากย์ให้)

 

       
        เอาล่ะ แค่นี้ก็มึนตึ้บแล้วครับ ไม่รู้ว่าราคามันจะแบ่งแยกแตกซอยอะไรกันยิบย่อยเยอะแยะและยุ่งยากมากมายขนาดนั้น นั่นยังไม่นับรวมถึงที่นั่งแบบพวก Love Seat อะไรพวกนั้นอีก ที่ล่าสุด นักข่าวรุ่นพี่คนหนึ่งซึ่งไปดู 2012 มา เจอที่นั่ง Love Seat ไปสองที่ 360 บาท แต่ขอโทษเถอะ คุณภาพของที่นั่งก็ไม่ได้ต่างจากเก้าอี้ราคา 120 แต่อย่างใด
       
        พ้นไปจากนี้ ยังมีการปรับแถวที่นั่งเพื่อโก่งราคาอีกต่างหาก คือปกติ ที่นั่งราวๆ 2-3 แถวบน ราคาจะตกอยู่ที่ 140 บาท แต่พอหนังดังๆ หรือหนังฟอร์มใหญ่ๆ เข้าฉาย เราจะพบว่า โรงหนังจะปรับแถวที่นั่งราคา 140 ให้ร่นลงมาอีก และบางครั้ง มันถูกร่นลงมาเกือบๆ ครึ่งโรงเลยด้วยซ้ำไป ทั้งๆ ที่เก้าอี้นั้นๆ แต่เดิมก็เป็นเก้าอี้ของราคา 120 บาท แต่ด้วยอานุภาพของหนังดัง ราคาที่นั่งก็เพิ่มขึ้นราวปาฏิหาริย์
       
        อันที่จริง ตรรกะแบบว่า เพราะหนังมันทุนสร้างสูง ราคาตั๋วเลยสูงตามไปด้วย ก็พอจะเข้าใจได้นะครับ แต่ที่น่าตั้งคำถามก็คือว่า แล้วถ้าหนังทุนสร้างต่ำๆ ล่ะ ทำไมไม่ลดราคาค่าตั๋ว เพราะหนังอย่าง “จ๊ะเอ๋…โกยแล้วจ้า” เอย “สามพันโบก” เอย พูดก็พูดเถอะ เทียบทุนสร้างกับหนังอย่าง 2012 มันต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่โรงหนังเคยมีความคิดที่จะ “กรุณาลดราคา” ด้วยเหตุผลว่า “หนังทุนต่ำ” บ้างหรือเปล่า?

 

       
        ครับ, ที่พูดมาทั้งหมด อย่าได้บอกเชียวนะครับว่า ถ้าไม่มีตังค์ก็ไม่ต้องไปดู อยู่บ้านเฉยๆ… เพราะจริงๆ เรื่องแบบนี้ มันไม่ได้เกี่ยวกับว่า มีตังค์หรือไม่มีตังค์ แต่มันอยู่ที่ว่า โรงหนังมีสิ่งที่เรียกว่า “มาตรฐาน” มากน้อยแค่ไหน??
       
        แน่นอน เรื่องทั้งหมด ผมว่าโรงหนังกำลังทำร้ายตัวเองอยู่กลายๆ เพราะทุกอย่างที่เป็นอยู่ มันทำให้คนดูส่วนหนึ่งเบื่อหน่ายและไม่คิดจะเข้าไปใช้บริการหนังโรง เพราะพูดก็พูดเถอะ เดี๋ยวนี้ จะหนังดังหนังดีแค่ไหน ไม่นานหรอก เดี๋ยวก็มีแผ่นออกมาขาย อดใจรอนิด ก็มีให้ดูแล้ว แถมเก็บไว้ดูได้หลายรอบอีกด้วย (แต่ก็อีกนั่นแหละ ซื้อหนังแผ่นมาดู ก็ยังอุตส่าห์มีโฆษณาติดมาด้วยอีกแน่ะ คือโฆษณาหนังตัวอย่างนั้นไม่เท่าไหร่ครับ แต่โฆษณาสินค้าหรือว่าประชาสัมพันธ์ผลงานเชิง CSR นี่ ไม่ไหวจะเคลียร์เลยจริงๆ…โอกาสต่อไป ผมจะมาพูดเรื่องนี้)
       
        และไหนๆ ก็พูดเรื่องโรงหนังแล้ว ผมคิดว่า ในขณะคนส่วนหนึ่งกำลังเบื่อๆ หน่ายๆ กับโรงหนังเจ้าใหญ่ๆ ซึ่งกำลังสนุกสนานกับการโกยเงินอยู่ในตอนนี้ ผมคิดนะครับว่า บางที มันอาจจะเป็นโอกาสที่ดีของพวกโรงหนังชั้นสองขึ้นมาก็ได้
       
        ที่พูด…ไม่ใช่โรงหนังที่ฉายภาพยนตร์ติดเรทอะไรพวกนั้นนะครับ แต่เป็นโรงหนังชั้นสอง เช่น “นครนนท์รามา”, “งามวงศ์วาน เดอะ เธียเตอร์” หรือ “ดาวคะนองรามา” ฯลฯ ที่ฉายหนังประเภท 2 เรื่องควบ 40 บาทต่อที่นั่งบ้าง หรือ 60 บาทบ้าง แน่นอนว่า หนังที่ฉายก็เป็นหนังใหม่ๆ ทั้งนั้น จะด้อยอย่างเดียวก็คือ คุณภาพของโรงหนัง ทั้งความเก่า ความไม่สะอาด ไปจนถึงระบบเสียง ฯลฯ
       
        เป็นที่เข้าใจกันว่า โรงหนังเหล่านี้ดำเนินธุรกิจมานานเหมือนคนแก่ที่สังขารร่วงโรย ปล่อยให้สภาพผุพังไปตามยถากรรม ลูกค้าส่วนใหญ่ก็เป็นกลุ่มคนรายได้น้อย หรือไม่ก็คนต่างจังหวัดที่เข้ามาทำงานในเมือง
       
        สิ่งที่ผมคิดก็คือว่า ทำไม โรงหนังเหล่านี้ถึงไม่มีความคิดที่จะ “ปรับ” หรือ “อัพเกรด” ตัวเองขึ้นมา ด้วยการปรับปรุงระบบและสภาพบรรยากาศสิ่งแวดล้อมให้มันดูโอเคขึ้นมาหน่อย (คือตอนนี้ มันโทรมทั้งโรงหนังและสภาพแวดล้อมรอบๆ โรง ที่ทำให้รู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในแหล่งอาชญากรรมยังไงไม่รู้) ไม่ต้องหรูหราเหมือนเจ้าใหญ่อย่างเมเจอร์หรือเอสเอฟก็ได้ครับ เอาแค่ให้มันได้ในระดับที่คนเขาสบายใจที่จะเดินเข้าไปก็พอแล้ว

 

       
        ผมเชื่อนะครับว่า ถ้าโรงหนังชั้นสองเหล่านี้สามารถปรับปรุงตัวเองให้ “ดูดี” ขึ้นมาสักหน่อย ลูกค้าจะเพิ่มขึ้นแน่ๆ เพราะแม้แต่ผม บางครั้งก็คิดอยากจะเข้าไปใช้บริการโรงหนังแบบนี้เหมือนกัน อันเนื่องมาจากราคาค่าตั๋วที่ยั่วยวนใจของมัน ก็คิดดูสิครับ ฉายหนังใหม่หนังดัง 2 เรื่องควบ (2012 กับNew Moon) ราคาแค่ 60 บาท ต่อให้หนังมันห่วยแค่ไหน ความรู้สึกเสียดายเงินก็คงไม่มากนัก แต่ทุกครั้งที่คิดจะเข้าไปดู ก็ติดอยู่ที่สภาพบรรยากาศของโรงที่ชวนพะอืดพะอมตั้งแต่มองเข้าไป
       
        ดังนั้น ผมคิดว่า ถ้าโรงหนังเหล่านี้สามารถทำให้ผู้คนเห็นว่า ไปดูหนังที่นี่ คุณก็สามารถ “รู้สึกดีกับชีวิต” ได้ ก็น่าจะเป็นการเพิ่มรายได้ให้ตัวเองขึ้นมาได้อีก วิธีการเบื้องต้นก็อาจจะต้องยอมเสียยอมลงทุนสักหน่อยเพื่อปรับสภาพให้มันดี แล้วจากนั้นก็ “ขอขึ้นค่าตั๋วอย่างสุภาพ” สักที่นั่งละ 20-30 บาท ผมว่าคนดูเองก็น่าจะ “เข้าใจ” และ “ไม่ทุกข์ร้อน” อะไรมากมายนะครับ เพราะเมื่อเทียบกับราคาค่าตั๋วของโรงใหญ่ๆ ทั่วไป มันก็ยัง “ถูกกว่า” อยู่ดี
       
        แล้วทีนี้ ถ้าเกิดธุรกิจ “รุ่ง” ขึ้นมาได้อย่างที่คิด ก็ขอจง “รักษานิสัยอันดี” ไว้ให้มั่นนะครับ เท่าๆ กับที่ต้องรักษามาตรฐานราคาค่าตั๋ว ไม่ใช่คิดจะขึ้นจะลงก็ได้ตามใจฉัน และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดเลยก็คือ อย่าโลภมากเห็นแก่ได้จนเกินควร ด้วยการอัดโฆษณายาวเหยียดยัดเยียดคนดูจนน่าชัง!!

 

ขอบคุณคุณอภินันท์สำหรับคอลัมน์ดี ๆ ที่ทำให้ผมไม่รู้สึกกระดากใจอีกครั้งเวลาปฏิเสธคำชวนของเพื่อนในการไปดูหนังที่โรง และรู้สึกผิดน้อยลงทุกครั้งที่เข้าเวบ www.torrentz.com

   อย่างที่ผมเคยเขียนเอนทรี่เกี่ยวกับธุรกิจหนัง(และเพลง)เมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว พวกคุณเอาเปรียบพวกผมเอง ไม่ต้องมาตีหน้าเศร้าเล่าเรื่องเท็จขอความเห็นใจว่าอย่าสนับสนุนของละเมิดลิขสิทธิ์ ตัวผมเองดูหนังในโรงเรื่องสุดท้ายคือ ห้าแพร่ง จากนั้นมาผมโหลดบิทตลอด ด้วยสู้ค่าตั๋วและค่าเดินทางไปโรงหนังไม่ไหว แถมดีวีดีถูกลิขสิทธิ์ล่าสุดที่ผมซื้อคือ DVDรวมคอนเสิร์ตของจอห์น เลนน่อน สิ่งที่ผมได้รับจากการซื้อแผ่นแท้ราคา 200 บาทคือ คุณภาพภาพที่ไม่ชัด ระบบเสียงดังซ้ายขวาไม่เท่ากัน และซับไตเติ้ลสะกดผิดคำเว้นคำ

   ขอบคุณที่ทำให้ผมตาสว่างครับ อย่าหวังได้เงินจากผมอีกเลย เอเมน..

   “พี่น้องเอ้ย มารับเงินเบี้ยเลี้ยง”

   เสียงหัวคะแนนประกาศเรียกฝูงชนคนเสื้อแดงมารับเงินคนละสองร้อยบาท ทั้งๆที่ผู้สั่งจ่ายระบุว่าให้หัวละพัน สำหรับค่าจ้างให้ทำลายประเทศที่พวกเราอาศัยอยู่อย่างร่มเย็นมาช้านาน

   เหล่าสหายเสื้อแดงได้รับเงินสองร้อยบาทก็พลอยหน้าชื่นตาบาน คิดถึงสุรายาเมานารีกีฬาบัตร หากแต่คนขับแท็กซี่หนุ่มผู้หนึ่ง พลันฉุกคิดว่า ทำไมคนอีกกลุ่มที่ใส่เสื้อเหลืองถึงไม่เข้ามารับเศษเงินเหมือนตนเอง

   "เอ.. ทำไมล่ะ พวกเขาถึงไม่คิดแบบเรา, อืม.. ทำไมพวกเขาไปตากแดด ตากฝนเกือบสองร้อยวัน โดนรัฐบาลชุดนั้นกลั่นแกล้ง กระทั่งทำรุนแรง ทั้งไล่ทุบตี ขว้างปาระเบิดใส่ เงินก็ไม่ได้ ต้องเสียเงินเอง แถมยังต้องมาบาดเจ็บพิกลพิการล้มตายอีก"

   เขาคิดอยู่ในใจขณะเข้าแถวไปรับเงิน เพื่อเข้าคอกนั่งฟังโฟนอินตามปกติ

   "พี่น้องครับ ผมมาพูดในวันนี้ ผมมาเพื่อทวงประชาธิปไตยกลับคืนมา ผมไม่ต้องการให้คนไทย ถูกปกครองด้วยระบอบอำมาตยาธิปไตย"

   เสียงเห่าหอนที่คุ้นเคย กับมุขเดิมๆลอยแว่วเข้าปะทะโสตประสาทชายหนุ่ม เสียงร้องเฮๆชอบอกชอบใจของเหล่าสหายเสื้อแดงดังประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน

   เขานึกแปลกใจตนเอง ที่วันนี้ตนไม่ยักอยากเปล่งเสียงอย่างเหล่าสหายรอบกาย แต่กลับรู้สึกคิดถึงบ้านอย่างจับใจ

   "เมื่อก่อน บ้านเราร่มเย็น สุขสบายใจ ถึงมีเงินน้อยเราก็อยู่กันได้ เรามีที่นาให้เราไถทำกิน แต่วันนี้ ที่เราต้องออกไปรับจ้างไถนาให้คนอื่นๆ ทำนาจนหมดแรง แต่ก็ไม่ได้รวยขึ้นมา แถมเงินที่ได้จากการขายนาของเราก็หมดไป ทำไมเรานึกว่าเราได้เงินมากๆแล้วเราจะมีความสุข"

   ชายหนุ่มนั่งนิ่งคิดอยู่ในใจ

   "เราจะต้องให้องคมนตรีทั้งสามลาออก" เสียงที่ฟังเหมือนเสียงปิศาจดังขึ้นอีกครั้ง

   เขาหันไปมองตามเสียง ชายคนที่กล่าวคำอุจาดเมื่อครู่ วันนี้ทำไมยิ่งมองยิ่งน่าเกลียด ตัวดำกร้านน่าคลื่นไส้ อ้วนลงพุง ตาโปน คอสั้น ท่าทางเหมือนอึ่งอ่างคางคกเน่าหนอนน่าทุเรศกำลังแลบลิ้นหาแมลงชั้นต่ำกิน

   "เราจะเอาประชาธิปไตยกลับคืนมา" คางคกดำตะโกนต่อ

   ชายหนุ่มนึกถึงองคมนตรีทั้งสาม พลันนึกย้อนวันเวลาที่เขายังเป็นเด็ก หนึ่งในองคมนตรีที่คางคกโสโครกจาบจ้วงถึงนั้น เคยเป็นนายกของประเทศสารขันธ์มาก่อน ในยุคที่เขาดำรงตำแหน่ง บ้านเมืองสงบร่มเย็น ชีวิตในวัยเด็กของเขาไม่เคยมีเรื่องร้อนใจ ต่างกับวันนี้ วันที่เขาเติบโตขึ้นมากจากเมื่อสิบปีก่อน

   "ผมจะทำให้คนไทยหายจน" เสียงที่เหมือนซาตานกระหายเงินดังแว่วในจิตสำนึก เขานั่งทบทวนดูว่าวันคืนที่ผ่านมาในช่วงสิบปีเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง

   เขานึกถึงวันที่ซาตานตัวนั้นบอกให้เขาขายนา ที่ดินผืนเดียวที่พ่อแม่เก็บไว้ให้เขาเป็นที่ทำกินสุดท้ายในชีวิต เพื่อแปลงสินทรัพย์เป็นทุนเพื่อทำธุรกิจ เขาขายที่นาให้ชายคนที่อ้างว่าเป็นตัวแทนประชาชนจากพรรคที่เจ้าของเสียงซาตานตนนั้นเป็นหัวหน้าในราคาที่เขาคิดว่าดี

   เพียงเพื่อจะได้รับรู้ภายหลังว่าที่ดินสิบไร่ในราคาแสนบาทถ้วนต่อไร่ ถูกขายเปลี่ยนมือในราคาร่วมแปดแสนบาทต่อไร่ แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการได้ถอยมอเตอร์ไซค์คันงาม มีเงินซื้อมือถือจากบริษัทที่เจ้าของเสียงซาตานหน้าเหลี่ยมเป็นเจ้าของ

   เขามีเงินติดตัวหลายแสนบาท นึกขอบคุณชายหน้าเหลี่ยมที่บอกให้เขาขายที่ดินเพื่อเอาเงินมาใช้จ่าย

   แต่ไม่นาน เงินก้อนที่เขาคิดว่ามากที่สุดในชีวิต กลับหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว เขามองสิ่งของเครื่องประดับที่ครอบครัวชายหน้าเหลี่ยมเสียงซาตานนั้นใช้ แล้วพยายามทำตัวเลียนแบบครอบครัวหน้าเหลี่ยมครอบครัวนั้น

   ไม่ถึงสี่ปี เงินสี่แสนบาทก็เกือบหมด เขาจำได้ว่าเขาเริ่มออกไปเช่านาคนอื่นทำ ซึ่งที่ดินผืนนั้นแท้จริงเคยเป็นของเขามาก่อน แต่ความเคยชินในการใช้เงินอย่างเดียว ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหนื่อยกับการทำไร่ไถนา เขาเพียงคิดอยากใช้ชีวิตที่สบายๆไปเรื่อยๆ

   เขาจึงตัดสินใจเข้ามาหากินในกรุงเทพฯ เริ่มหัดขับรถและได้งานเช่ารถแท็กซี่ขับ ใหม่ๆเขาก็มืดแปดด้านไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับชีวิตในเมืองหลวง เงินที่ได้มาวันละสามสี่ร้อยก็เอาไปซื้อเหล้ากินแก้คิดถึงท้องนา คิดถึงสายลมและแสงแดดที่บ้านเกิด

   สามปีที่เขาขับแท็กซี่หากินในเมืองหลวง มีสิ่งต่างๆเกิดขึ้นมากมาย

   ชายหน้าเหลี่ยมที่เคยยุให้เขาขายที่นา ที่เคยบอกว่าจะทำให้เขาหายจน ถูกคนกลุ่มหนึ่งขับไล่จนพ้นตำแหน่ง ต่อมาไม่นานชายคนนั้นถูกตั้งข้อหาทุจริต ต้องโทษจำคุกสองปี แต่กลับหนีศาล ไม่ยอมเข้าคุก

   เขาไม่ค่อยรู้เรื่องชายหน้าเหลี่ยมเท่าไหร่ รู้แต่ว่าการขายที่ดินตามคำบอกของชายหน้าเหลี่ยมทำให้เขามีเงินใช้

   วันนี้ หัวหน้าคุมคิวแท็กซี่บอกว่าไม่ต้องไปขับรถ ให้มารับเงินที่หน้าอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เขาก็มาตามคำบอก มาพร้อมกับใครอีกหลายๆคนดังเช่นที่เคยมาหลายครั้งในช่วงสามสี่เดือนหลังมานี้

   แต่วินาทีนี้ ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไป เขาเริ่มรู้สึกว่าบรรดาฝูงชนเสื้อแดงที่รายล้อมรอบตัว หมักหมมไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ความเคียดแค้นที่เกิดขึ้นจากความไม่รู้ ความโง่เขลา และความหื่นกระหายต่อกลิ่นสาบของเศษเงินตรงหน้า กลิ่นสาบที่ทำให้ชายหนุ่มสะอิดสะเอียนแทบคลั่ง

   เขากระหวัดนึกถึงวันที่ยังอยู่กับพ่อแม่ เขาเคยกราบไหว้ชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นเป็นคนที่พ่อแม่ของเขาเรียกว่า “ในหลวง” พ่อแห่งแผ่นดิน

   "ท่านเคยมาที่นี่ ที่ตำบลของเรา ท่านนำความสุขมาให้ ท่านนำหมอมาให้ ท่านนำความรู้ในการทำกินมาให้" พ่อเล่า

   "เมื่อก่อนที่ดินของเราแห้งแล้ง พ่อแม่แทบอดตาย แต่ท่านสอนให้เราทำบ่อน้ำ ให้เราทำปุ๋ยใช้ ให้เราเลี้ยงตัวเอง พ่อกับแม่เลยเลี้ยงเอ็งมาได้ เอ็งเลยได้กินดีทุกวัน" แม่เสริม

   "องคมนตรีต้องลาออก!" เสียงตะโกนจากบนเวทีดังขึ้นอีก เขาหันไปมอง พลางนึกถึงวันที่เคยเรียนประถมที่บ้านเกิด

   "นักเรียนรู้มั้ยว่า องคมนตรี คือบุคคลที่พระเจ้าอยู่หัวทรงแต่งตั้งเพื่อเป็นที่ปรึกษาและทำงานให้พระองค์ ต้องเป็นคนดีจริงๆ ท่านถึงแต่งตั้ง ต้องเป็นคนที่ท่านไว้วางใจ"

   "ป๋า…ออกไปๆๆ" ฝูงชนที่มืดบอดตะโกนเสียงกึกก้อง ฟังคล้ายเสียงกรีดร้องหวีดหวิวของเหล่าปิศาจในนรก

   ชายหนุ่มเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ภาพต่างๆลอยกลับมาในห้วงคำนึงอีกครั้ง

   ที่นาที่อุดมสมบูรณ์ ทำกินไม่มีหมด มันไม่ใช่ของเขาแล้ว ที่ดินซึ่งอุดมสมบูรณ์เพราะการที่พ่อแม่เขาทำตามคำสอนของคนในรูปที่ครอบครัวกราบไหว้ทุกวันก็ไม่มีแล้ว สมบัติของเขาหมดไปแล้ว

   ชายหนุ่มน้ำตาซึม แต่รู้สึกเบาหัวขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ความมืดหม่นในใจพลันสว่าง ม่านหมอกเงินตราที่เคยหนาทึบบังตาค่อยๆจางหายไป

   เขาคิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน

   เสียงประกาศบนเวทีที่มีสภาพเหมือนนรกยังดังกระหึ่มกระแทกสองหูไม่หยุด มีคางคกตัวดำกร้านท่าทางอุบาทว์ลูกตากำลังส่งเสียงเห่าหอนให้บุกเข้าบ้านองคมนตรีดังเป็นระยะๆ

   เขาก้มลงมองมือตนเอง มือที่ถือ “ตีนตบ” พลันทิ้งมันลงกับพื้นเบื้องล่าง พื้นแผ่นดินของเขา ของพวกเราทุกคน แผ่นดินที่มีในหลวงปกครองด้วยความร่มเย็นมาช้านาน มืออีกข้างยังกุมดาบแน่น ดาบที่ผู้ชักจูงเขามาสู่การชุมนุมหนนี้มอบให้กับเขาเมื่อตอนรับเงินค่าหัวคิว

   เขาเริ่มรู้สึกเคียดแค้นชิงชังคางคกจากนรกบนเวทีจนมิอาจทนอยู่ได้ เขาค่อยๆพาตัวเองเลียบเลาะไปตามฝูงชนกระหายเงินตราไปสู่เบื้องหน้าเวที ตรงสู่ต้นเสียงน่าชิงชังนั่น

   หากวันใดเราเลือกที่จะนิ่งเฉยต่อความต่ำทราม เมื่อนั้นปิศาจจากนรกจักปกครองแผ่นดิน

   ชายหนุ่มพาตัวเองแหวกการ์ดชุดแดงขึ้นสู่เวทีตรงหน้า

   โดยมิทันรู้ตัว ดาบในมือก็เปื้อนเลือด..

 

**คัดลอกและดัดแปลงจาก "เจ"

http://www.manager.co.th/Local/ViewNews.aspx?NewsID=9520000041090&CommentPage=2&#Comment

(ขอบคุณคุณเจสำหรับคอมเมนท์สุดเจ๋งในเวบผู้จัดการ ผมขออนุญาตนำมาเผยแพร่และดัดแปลงเล็กน้อยเพื่อความเหมาะสมนะครับ)

   หลายคนอาจจะพอทราบบ้างว่าผม(และเพื่อนอีก2คน)ได้เข้าร่วมงานประกวดแบบออกแบบป้อมตำรวจของบริษัทA49ตั้งแต่เมื่อช่วงเดือนก่อน และโชคดีได้ผ่านเข้ารอบ6ทีมสุดท้าย ซึ่งก็ได้รับเงินมาหนึ่งหมื่นบาทเพื่อใช้พัฒนาแบบและทำแบบจำลองส่งในวันที่30ตุลาคมนี้ ซึ่งช่วงที่ผ่านมาก็กำลังวางแผนจัดสรรเวลาว่าจะทำงานกันอย่างไร

   ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ตำรวจทำร้ายประชาชนดังที่เราเห็นกันในทุกสื่อ ผมเป็นเพื่อนในทีมจึงมีความเห็นต่อเรื่องนี้อย่างรุนแรงและจะว่าไปก็ไม่ค่อยตรงกัน แต่ตัวผมยืนยันหนักแน่นว่าจะไม่ขอทำงานรับใช้ตำรวจที่เอาเงินภาษีพ่อแม่ผมและประชาชนทุกคนกลับมาทำร้ายพวกเรา ผมขอปฏิเสธการทำงานให้คนเหล่านั้น(ที่ผมไม่รู้จะสรรหาคำอะไรบนโลกมาด่าทอได้สาสมอีกแล้ว)

   แม้จะมีปากเสียงกันในกลุ่มแต่ก็จบลงด้วย(ค่อนข้าง)ดี และตกลงกันว่าจะไม่ทำและขอถอนตัวออกจากการประกวดแบบ ซึ่งผมเองก็โทรไปแจ้งบริษัทA49แล้วว่าขอถอนตัวและไม่ขอแจ้งเหตุผลในการถอนตัว เรื่องเงิน1หมื่นบาทจะให้ทำอย่างไรก็แจ้งมาด้วย ซึ่งผ่านมาสองวันแล้วแม่งก็ยังไม่โทรกลับมา แอบหงุดหงิดเหมือนกัน เงินมึงไม่อยากได้คืนใช่มั้ย

   อุตส่าห์ทนพักสเปซเพราะปวดใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่อยากเอาความเครียดและการเมืองเรื่องชั่วร้ายมาลงในนี้เท่าไหร่เลย แล้วก้อย่างที่ทุกคนรู้สเปซที่เราใช้งานอยู่นั้นมีการตรวจสอบจากพนักงานWindow Live Teamซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเค้ารับใช้นายทุนคนไหนรึเปล่า

  ในคุกจะมีประโยคเตือนใจแปะไว้ว่า "เงินคือรากเหง้าแห่งความชั่วร้าย" แต่ทักษิณคงไม่สนใจอะไรนอกจากรอลุ้นว่าตัวเองจะได้อนุมัติขอลี้ภัยในอังกฤษรึเปล่า กว่าจะถึงวันนั้นเราก็อย่าเพิ่งคาดหวังความสงบและสันติใดๆ เพราะบ้านเมืองที่ร้อนเป็นไฟและกองซากศพ คือสิ่งเดียวในตอนนี้ที่คน(?)อย่างมันต้องการ

  อ้าว พูดเรื่องตำรวจอยู่ดีๆวกไปนอกประเทศได้ไง ผมเอากลอนถึงตำรวจมาฝากแล้วกัน

  

“โอ้ไอ้ตำรวจระยำ” โดย วสันต์ สิทธิเขตต์
      
       โอ้ไอ้ตำรวจระยำ
       มึงจะต่ำทรามต่ำช้าไปถึงไหน
       วันนี้มึงเข่นฆ่าประชาชนไทย
       มึงใส่ร้ายป้ายสีอีกชั่วแท้ๆ
      
       มึงยิงแก๊สใส่เราระดับอก
       สัตว์นรกมึงต้องการฆ่า
       ตูม ตูม ตูม มึงยิงระดมยิงมา
       บ้าระห่ำโหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ
      
       เพื่อปกป้องรัฐมารชั่ว
       โกหกมั่วสร้างหลักฐานเท็จสุดโฉดช้า
       กระพือโหมข่าวสดแหกตา
       สื่อขี้หมาทำลายประชาชน
      
       เรามีเพียงมือเปล่าเราต่อสู้
       เพื่อกอบกู้แผ่นดินล้างรัฐชั่ว
       พันธมิตรประชาชนไม่เคยกลัว
       มวลชนทั่วเรียกร้องการเปลี่ยนแปลง
      
       แต่มึงทำร้ายคนไม่มีทางสู้
       ทุกคนรู้ว่าตำรวจชั่วมันจัดฉาก
       มึงยัดระเบิดถ่ายรูประยำมาก
       ไอ้สื่อกะรากสกปรกลามกเลวทรามระยำๆ
      
       น้องชายกูเป็นจิตรกรอ่อนไหว
       เขาไม่มีระเบิดหรอกมึงยัดให้
       วิชามารมึงชั่วร้ายจัญไร
       ตำรวจไทยโคตรชั่วมั่วบัดซบ
      
       เขาเลี้ยงชีพด้วยเขียนรูป
       อนาคตดับวูบถูกตัดแขน
       เสียมือที่วาดไม่มีอะไรมาทดแทน
       กูอึดอัดคับแค้นแน่นหัวใจ
      
       ไอ้สมชายไอ้นายกนรกแตก
       มึงสั่งฆ่าแหลกพี่น้องเลือดเย็นยิ่ง
       ตำรวจชั่วมันจึงระดมยิง
       แล้วบิดเบือนความจริง ไอ้โคตรเลว
      
       สมชายทรราชฆาตกรบ้า
       มึงจะฆ่าคนรักชาติให้หมดหรือ
       วันนี้ประชาชนต้องลุกฮือ
       โค่นกระสือรัฐชั่วไม่กลัวมึง

…

 

*หมายเหตุ การเมืองเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ถ้าขุ่นข้องหมองใจกับเอนทรี่นี้อย่างไรสามารถก่นด่าผมได้เต็มที่ ผมน้อมรับฟังทุกคน รักษาสุขภาพด้วยครับ ส่วนงานประกวดแบบป้อมตำรวจของA49จะมีการจัดแสดงที่เซนทรัลเวิร์ลด์ในช่วงวันที่ 5-9 พย. นี้ ใครสนใจไปดูกันได้ครับ(แต่คงไม่มีผมที่นั่น)

   ไม่ค่อยอยากพูดถึงเท่าไหร่เลย แต่เรื่องราวที่ครึกโครมในช่วงที่ผ่านมาก็คือ มีวัยรุ่นโง่ๆคนนึงอ้างว่าเลียนแบบวิดีโอเกมส์แล้วไปทำร้ายคนขับแท็กซี่ เรื่องราวเหล่านี้เคยผ่านหูพวกเรากันมาหลายต่อหลายหนแล้วในช่วง10-20ปีมานี้ (ก็ตั้งแต่ช่วงที่วิดีโอเกมส์ถือกำเนิดขึ้นมาดูโลกนั่นแหละครับ) สมัยก่อนก็เกมส์ Doom ที่เดินหน้ายิงปิศาจกันเลือดท่วม คนข่าวก็เอามาเล่นซะเกมส์นี้ดูชั่วร้ายต่ำทราม ทั้งๆที่จริงๆเกมส์นี้มีประโยชน์ต่อโลกมนุษย์มากๆ หากไม่มีเกมส์นี้เราอาจจะยังไม่มีภาพ 3D สวยๆให้เห็นกันอย่างในปัจจุบัน ลามมาถึงเกมส์สุดสนุก(ไม่ว่าจะแง่วิธีการเล่นและความสร้างสรรค์ของการออกแบบเกม) อย่างเกมส์ Grand Theft Auto หรือที่ในข่าวเรียกกันว่า GTA

   ผมคือหนึ่งในแฟนตัวยงของเกมส์ซีรี่ส์นี้ ตามเล่นมาตั้งแต่ยังเป็นภาพสองมิติแบนๆ ตัวละครเป็นลูกกระจ๊อกในแวดวงมาเฟีย มีหน้าที่ขับรถรับส่งคนหรือสิ่งของต้องขับรถให้ตามเวลาในภารกิจต่างๆ ซึ่งรถส่วนมากก็ฉกเอาตามท้องถนน หรือไม่ก็กระชากเจ้าของรถลงมาจากรถแล้วแย่งรถไป มีการเตะต่อยทุบตีกันบ้างให้คนเล่นได้ผ่อนคลาย จนมาถึงเมื่อครั้งมันได้ลงคอมพิวเตอร์ในภาค GTA3 ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด ตัวเกมส์คือการปฏิวัติวงการอย่างสิ้นเชิง รูปแบบการเล่นแสนอิสระ คุณจะมีเพื่อนก็ได้ มีแฟนก็ได้ ซื้อบ้านก็ได้ ขับรถไปไหนมาไหนก็ได้ ทำภารกิจตามเนื้อเรื่องก็ได้ เล่นขับรถไปเรื่อยๆสบายๆก็ได้ อีกทั้งฉากเมืองที่ใหญ่โตจนผู้เล่นเชื่อว่ามันจริง

   การทำผิดกฏหมายเล็กๆน้อยๆ(ในเกมส์) เช่น ยกปืนมาขู่คนอื่นก็จะโดนตำรวจตามมารวบตัวแล้ว และจบลงด้วยการติดคุก เงินทองที่หามาได้ หายหมดเกลี้ยง โดยตัวเกมส์จะมี "ดาว" บ่งบอกระดับความผิดกฏหมายของเรา ยิ่งดาวมาก ก็ยิ่งโดนจับกุมโหดร้ายมากขึ้น หากมี1ดาว อาจจะโดนไม้กระบองฟาด 3ดาวขึ้นไปคือโดนจับตาย ซึ่งการที่เราเล่นให้ได้ดาวเนี่ย ทำให้เกมการเล่นปกติยากขึ้น จนไม่สนุกเลยด้วยซ้ำไป แม้บางคนจะใส่สูตรโกงทำให้ตัวเองเป็นอมตะ เพื่อไล่ยิงตำรวจที่จะมาจับกุมตนเอง แต่มันก็แค่นั้น ไม่ได้ทำให้ระดับการเล่นไปถึงไหนได้ จบเกมก็ปิดเครื่องนอน ไม่ได้กระตุ้นความรู้สึกอยากจะไปยิงใครเลย อีกทั้งกราฟฟิคก็ไม่ได้สมจริงสมจัง บางครั้งดูตลกขบขันด้วยซ้ำ
   ผมจะมาเล่าอะไรยืดยาวเนี่ย แค่อยากบอกว่า ไอ้วัยรุ่นโง่ๆคนนั้นทำให้นักเล่นเกมส่วนใหญ่เป็นเด็กเลวในสายตาผู้ใหญ่ใจแคบไปอีกแล้ว ผมเคยทะเลาะกับพี่สาวเพราะเขาคิดว่าผมเล่นเกมมากจนก้าวร้าว แต่ความจริงมันมีอะไรอีกมากกว่านั้นที่พร้อมจะฉุดคร่าระดับศีลธรรมของคนเราให้ต่ำทรามลง แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือสันดานของคุณเอง ในอนาคตคงมีไอ้หน้าหมาคนนึงแทงคนตายแล้วบอกว่าผมเล่นมาริโอ้มากเกินไปเลยก้าวร้าว และก็พร้อมจะมีคนหน้าโง่ที่ไม่เคยสัมผัสถึงต้นกำเนิดที่แท้จริงของสิ่งต่างๆ(รวมถึงวิดีโอเกมส์)ที่พร้อมจะเชื่อว่า เด็กและเยาวชนนั้นโง่เง่าและถูกชักจูงไปในทางชั่วช้าง่ายดาย สังคมยังสั่งสอนให้เรามองหาคนผิดอยู่เสมอ โดยไม่เคยมองย้อนที่ตนเองเลยว่าเราดีพอแล้วหรือที่จะมองและชี้นิ้วหาคนผิด อย่าสงสัยหากปัญหาโลกร้อนที่เกิดขึ้นจะมีหลายคนออกมาชี้นิ้วพล่านไปทั่วแล้วบอกว่า ไอ้คนนั้นแม่งไม่ประหยัด อีนังนั่นไม่ปิดแอร์ ตักน้ำใส่กะโหลกหนาๆของตัวเองก่อนจะตัดสินคุณค่าของคนอื่น หากยังประเมินคุณค่าตัวเองไม่ได้ อย่าถือดีไปตีค่าความดีคนอื่น แน่นอนผมตีค่าความดีของตนเองไว้เช่นกัน และมันไม่ได้สูงไปกว่าพวกคุณๆเท่าไหร่หรอกครับ หวังว่าผม คุณ และพวกเราทุกคนจะเก็บนิ้วชี้ไว้คลิกเมาส์แทนที่จะใช้มันควานหาคนมารับความผิดแทนตัวเองกันนะครับ

   วันนี้ดาร์ค(dark)หน่อย หงุดหงิดคนตื้นเขินที่จ้องทำลายวงการเกมน่ะครับ รู้ไม่จริงก็ศึกษาซะก่อนจะพูดอะไรบ้างนะนักข่าวไทยๆ

หลายคนยังไม่ได้ดู The Dark Knight กันเลย ก็เลยไม่กล้าอ่านเอนทรี่ที่ผมเพิ่มอัพเดตเพิ่มไป4อันล่าสุด ยังไงก็อย่าพลาดหนังเรื่องเยี่ยมเรื่องนี้กันนะครับ

และก็ตามฟอร์มครับ มากระซิบบอกกันตรงนี้ว่า คอลัมน์ Half-Time Show ของผม ในเวบ www.guideball.com อัพเดตแล้วนะครับ

คราวก่อนเรื่องราวหม่นๆดาร์คๆ คราวนี้ผมมาลองจับเรื่องสบายๆดูบ้าง หวังว่าจะถูกใจกันนะครับ

เช่นเคยครับ ติชมได้ตามสะดวกเลยครับ และก็ขอบคุณทุกคนมากๆที่ติดตามอ่านนะครับ ขอบคุณครับผม