From Dust:

• ผลงานแนว God Game สร้างโลก (Sub-Genre ของ Real-Time Strategy อีกที) จากสตูดิโอชื่อดัง Ubisoft เจ้าของผลงานเกมเท่ ๆ ภาพสวย ๆ อย่าง Rayman กลายเป็นโคตรเกมอินดี้ที่มีดีกรีและคุณภาพมากกว่าเกมฟอร์มยักษ์หลายเกมในปี 2011 นี้เสียอีก

เราเป็นขบถ
เราชอบที่จะชิงชังตั้งแง่
เรารักที่จะต่อต้านทุกกระแส
เราคลั่งไคล้การไม่ทำตามสังคม
เรานิยมความเป็นไท
เราหลงไหลการได้คิดว่าตัวเองเป็น ‘อิสระ’

แต่เปล่าเลย
ยิ่งต่อต้าน
ยิ่งหมายถึงการพยายามสร้างอีกกระแสขึ้นมา
และเมื่อกระแสนั้นเป็นที่นิยม
เราก็จะกลับมาต่อต้านมันเสียเอง

เรารักที่จะเป็นอิสระ
เรารักที่จะเป็นไท
แต่ด้วยไฟสุมที่ร้อนรุ่มในจิตใจ
เราไม่เคยไปไกลกว่า
การวิ่งวนบนความฟูมฟายของเราเอง

เหลือแต่ความเงียบ..
เงียบจนน่าอึดอัด

ก่อนที่ผมจะโพล่งขึ้นมาแผ่วเบาเพื่อทำลายความเงียบอันหนักอึ้งนั้น
บางทีแค่เราเริ่มถามตัวเองว่าสิ่งที่ทำอยู่มันถูกหรือเปล่า
แค่นั้นสิ่งที่ว่ามันก็ผิดแล้ว

พลันสิ้นเสียงผม
ความเงียบมิได้ถูกทำลายลง
มันกลับมาอย่างยิ่งใหญ่
และคงไม่มีวันจากไปอีกแล้ว
..
..

จู่ ๆ เรื่องข้างบนก็กลับมารบกวนจิตใจอีกครั้ง
เพราะขณะนี้ผมก็เริ่มตั้งคำถามว่า ไอ้สิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้มันถูกแล้วหรือ
ถ้าเราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังถลำลึกลงไปในอะไรสักอย่างที่ไม่แน่ใจในความผิดถูก

เราควรจะพุ่งเข้าไปสู้รบปรบมือกับมัน และทำให้มันถูกต้อง (แม้โอกาสชนะแทบไม่มี)
หรือแค่เดินจากมาเงียบ ๆ ดี

แค่ชอยส์สองข้อง่าย ๆ นี้ ผมก็ยังตอบไม่ได้เลย
ว่าข้อไหนถูก
และข้อไหนผิด

ว่าแต่ไอ้ที่ทำหน้าเก๊กสวยสุดขีดนั่น ได้ข่าวว่าใกล้จะเกาะคานแล้วใช่มั้ยฮะ

ปล.เอนทรี่นี้ไร้สาระโคตร ๆ

แทบทุกครั้งที่ใช้บริการรถตู้สาธารณะ เรามักพบเห็นบุคคลก้าวขึ้นมาบนรถแล้วเลือกที่จะนั่งที่นั่งบริเวณทางเข้าออกของโถงโดยสาร (ทั้ง ๆ ที่มีที่นั่งอื่นให้เลือกหย่อนตูดลงอีกเหลือเฟือ)

และเป็นที่ทราบกันดีว่าที่นั่งตรงหน้าประตูนั้นเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่ทำให้ผู้โดยสารท่านอื่นขึ้นลงรถตู้ลำบากอย่างมาก

มากจนต้องมีป้ายมาแปะบอกไว้ดังภาพด้านบน (ไม่รู้ใครมือบอนแกะไม้เอกออกไปแล้ว)

และหลายต่อหลายครั้ง ป้ายนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ยังคงมีคนเลือกที่จะนั่งที่นั่งนั้น แม้จะมีที่นั่งอื่นว่างค่อนคัน

ผมเห็นทีไรก็ได้แต่คิดว่า แค่ความรับผิดชอบและการคำนึงถึงผู้อื่นในเรื่องง่าย ๆ แค่นี้ คนไทยเรายังหลงลืมและละเลยกันจนเป็นเรื่องธรรมดา

แล้วเรายังหน้าด้านออกมาเดินขบวนโวยวายเรียกร้องสิทธิอะไรกันนักหนาหรือ?

เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ เรายังมิใส่ใจ

สังคมนี้ดูคล้ายจะป่วยไข้ไร้ทางเยียวยาเสียแล้ว

ที่ไปดูเพราะได้ตั๋วฟรีครับ เลยคิดว่าดีกว่าอยู่เปล่า ๆ

ที่ไหนได้ ผมว่าอยู่เปล่า ๆ อาจจะดีเสียกว่า..

ส่วนอีกเรื่องคือ The Social Network ซึ่งเข้าไปนั่งในใจผมในฐานะหนังที่ชอบมากที่สุดเรื่องหนึ่งไปแล้วเรียบร้อย

ในส่วนของเพลงนั้นกลับตรงกันข้ามกับหนังเลยครับ

ปี 2010 ที่ผ่านมา ผมฟังเพลงเยอะมาก ๆ เยอะจนเรียกได้ว่าถึงขั้น ‘สำส่อน’ ทางรูหูเลยทีเดียว ฟังมันทุกแนว ฟังดะไปทั่ว จนสุดท้ายก็ตกอยู่ในภาวะฟูมฟายทางโสต และไม่มีเพลงไหนเข้าไปอยู่ในใจเต็ม ๆ ได้เลยสักเพลง มีเพียงเอนทรี่ 5 ชอบรอบครึ่งปี 2010 ที่ผมเคยหยิบเพลงที่ชอบมาก ๆ ในครึ่งปีแรกมาพูดถึง แต่พอเลยมาสิ้นปี บางเพลงที่เคยชอบในตอนนั้น ผมกลับเฉย ๆ ไปแล้วก็มี

ก็คงพอแปลได้ว่า เพลงเหล่านั้น ‘ยังไม่ถึงขั้น’ ในความรู้สึกของผม

ฉะนั้นในปี 2010 (ที่เพิ่งผ่านไป) นี้ ผมขอเลือก 5 ชอบมาแบบตามใจตัวเองเลย ไม่มีการจัดหมวดหมู่แต่อย่างใด ใครเกรงจะรับไม่ได้ในความไร้ระบบระเบียบ แนะนำให้ข้ามเอนทรี่นี้ไปได้เลยครับ

ไปเริ่มกันเลยกับ 5 ชอบประจำปี 2010 ของผม

1.Next Gen Videogames

หลายคนพอเห็น ชอบที่ 1 ของผมเข้าไปก็แทบปิดเพจหนีกันเสียแล้ว

ตามประสาเด็กที่เติบโตมาพร้อมวิดีโอเกมแบบผม การได้เล่นเกมระดับสุดยอดเป็นความฝันมายาวนาน ด้วยข้อจำกัดด้านงบประมาณ เครื่องเกมที่ทันสมัยที่สุดที่ผมหาซื้อได้ด้วยเงินเก็บของตัวเองก็คือเครื่อง Playstation Portable (PSP) ซึ่งถือเป็นเครื่องเล่นเกมประเภทเดียวกับเกมบอย หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นเครื่องเกมประเภทพกพา (แฮนด์เฮลด์)

แต่ปีที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสสัมผัสและเป็นเจ้าของเครื่องเกมแบบเสียบกับจอทีวี (หรือที่เรียกกันว่าคอนโซล) ระดับ Next Gen ครบทั้ง 3 เครื่อง อันได้แก่ Wii จากค่ายนินเทนโด Xbox 360 จากค่ายไมโครซอฟต์ (ที่เราใช้วินโดวส์ของเค้ากันนั่นแหละครับ) และ Playstation 3 จากค่ายโซนี่

อัน Wii นั้น ผมได้เพื่อนหมีใจดีให้ยืมเล่นเป็นเวลากว่า 4 เดือน เล่นจนทะลุปรุโปร่งและเบื่ออย่างรวดเร็ว เพราะแค่ 1 ไตรมาสที่ได้ครอบครองมัน ผมก็รู้ได้ทันทีว่าคอนโซลตัวนี้ไม่เหมาะสำหรับผมเลย เหมือนเวลาเจอเพื่อนใหม่ ๆ สักคน คุยแปบเดียวก็รู้แล้วครับว่าไปด้วยกันไม่ได้

XBOX 360 นั้นไม่ได้หยิบยืมหรือซื้อเองครับ แต่ได้อานิสงส์จากเพื่อนข้างห้องอย่างตู่ (หรือที่ผมชอบเรียกว่า บอส) ผมก็แวะไปเทียวไล้เทียวขื่อเล่น 360 ของตู่จนพอจะเก๊ตแล้วว่า ไม่เหมาะกับผมเช่นกัน

จนเมื่อผมเก็บหอมรอมริบเงินก้อนมาได้จำนวนเหมาะสม ผมจึงจัดการซื้อ PS3 เป็นของตัวเอง และค้นพบทันทีว่านี่คือเครื่องคอนโซลที่ตามหามานาน เหมือนรักแท้ทันทีที่พบหน้า ซึ่งไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะผมเป็นเจ้าของเครื่องตระกูล Playstation มาครบทุกยุคแล้ว ไล่ตั้งแต่ Playstation ตอนม.ต้น > Playstation 2 ตอนม.ต้นตอนปลาย > Playstation Portable ตอน ป.โท > Playstation 3 ตอนเรียนจบ

เรียกว่าผูกดวงเป็นคู่ตุนาหงันกับเกมจากค่ายโซนี่มาตลอด เป็นสาวกผู้พักดีพอ ๆ กับสาวกสตีฟ จ๊อบส์ตามซื้อผลิตภัณฑ์ที่มีตัว i นำหน้าให้ครบทุกชิ้น

เป็นอันว่า ชอบที่ 1 ของผมก็เป็นเรื่องของเด็กชายติดเกมคนนึงนั่นเอง (ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่ติดเกมไปเสียแล้วด้วย)

2.Football

เป็นปีที่ฟุตบอลสนุกโคตร ๆ ปีนึง แถมมีให้ดูตลอดทั้งปีไม่มีหยุดพัก เพราะมีบอลโลกมาคั่นในช่วงที่บอลลีกปิดฤดูกาลกันพอดี บอลลีกก็เร้าใจแทบทุกลีก โดยเฉพาะพรีเมียร์ลีกสุดโปรดที่ลุ้นกันจนหยดสุดท้ายไม่ให้แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดเป็นแชมป์ ไหนจะรายการแชมเปี้ยนสลีกที่เข้มข้นกว่าทุกปี เข้มข้นขนาดที่โคตรทีมจากต่างดาวอย่างบาร์เซโลน่ายังพลาดท่าพ่ายแพ้ให้กับโคตรกุนซือบนโลกมนุษย์อย่างโจเซ่ มูรินโญ่

และที่สำคัญ ฟุตบอลโลก 2010 ที่แม้จะเปิดฉากได้น่าเบื่อเหลือเชื่อ แถมน่ารำคาญเสียงเครื่องเป่าวูวูเซลา ที่ทำเอาผมต้องปิดเสียงดูในหลาย ๆ การแข่งขัน แต่เจ้าหมึกพอลและทีมชาติสเปนก็ทำให้ผมรู้ว่า ฟุตบอลโลกหนนี้น่าประทับใจไม่แพ้หนไหนทั้งสิ้น

ฟุตบอลจึงเข้าวินในฐานะ ชอบที่ 2 ของผมประจำปี 2010 ไปเลย

3.Thesis

การทำทีสิสทำให้รู้กระบวนการคิดอย่างเป็นระบบ ทำให้รู้จักวิธีการกระตุ้นเร้าตัวเองให้ตั้งใจทำงาน (ที่ไม่ค่อยอยากทำ) ทำให้รู้ว่าเราเองก็เขียนหนังสือเป็นเล่ม ๆ ได้กับเขาเหมือนกัน แถมพอรู้ว่ามีคนอ่านมันบ้างยิ่งรู้สึกดีใจ ทำให้รู้ว่าเพื่อนแท้ที่ไม่ทิ้งกันในยามลำบากเป็นยังไง ทำให้รู้ว่าอุปสรรคใหญ่ ๆ คือบททดสอบให้เรากล้าจะก้าวข้ามมันไปและหันกลับไปมองผลงานของตัวเองอย่างชื่นชม

ขอบคุณทีสิสมากครับ
(ขออนุญาตไม่ลงรูปทีสิสแล้วกันนะครับ)

4.Job

อาจพอเรียกได้ว่าผมได้งานในจังหวะที่ค่อนข้างช้านิดหน่อย ยิ่งเห็นเพื่อนหลายคนมีงานมีการทำ งานดีเงินดีมีอนาคต ยิ่งทำให้รู้สึกเครียดและกดดันมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่จนแล้วจนรอดผมก็ได้งานจนได้ เป็นงานที่อาจจะเรียกได้ว่าไม่ค่อยเกี่ยวกับสาขาวิชาที่ผมจบมาสักเท่าไหร่

แต่ใครจะไปแคร์ล่ะครับ ผมรู้สึกสนุกกับงานนี้มากพอตัว แม้ค่าตอบแทนจะไม่ได้สูง (เมื่อเทียบกับเพื่อนที่จบการศึกษามาพร้อมกัน) แต่ผมกล้าพูดว่าผมแฮปปี้กับงานและบรรยากาศในออฟฟิศ ซึ่งเป็นสิ่งที่เงินมากมายแค่ไหนก็ซื้อให้ผมไม่ได้ครับ

เรื่องงานจึงเข้าวินเป็น ชอบที่ 4 ของผมประจำปี 2010

(ขอไม่ลงรูปอีกเช่นกันครับ)

5.ชุ

เรื่องนี้ไม่มีไม่ได้แน่นอน จากคนแปลกหน้าสองคนที่รู้จักกันด้วยความโคตรบังเอิญ เราไม่เคยมี relationship ในเชิงที่จะจีบกันหรือปิ๊งปั๊งอะไรกันเลย (หรือมีก็อาจจะโคตรไม่รู้ตัว) จนวันนึง เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ คนแปลกหน้าสองคนที่มักพูดคุยแลกเปลี่ยนทัศนคติกันในแทบทุกเรื่องของชีวิตก็พัฒนาแบบก้าวกระโดดมาเป็นคนรัก

น่าทึ่งจนวินาทีนี้ยังแอบสงสัยเลยครับว่าไปตกหลุมรักกันตอนไหน เพราะรู้ตัวอีกที ชีวิตที่เหลือนับจากนี้ก็มีแต่ชุแล้วครับ

..รักชุนะ..

(ไม่ลงรูปชุแล้วกันนะครับ แวะไปดูรูปให้หมั่นไส้กันเล่น ๆ ได้ที่ facebook ของผมครับ แหะ ๆ)

เดี๋ยวจะเลี่ยนกันเสียก่อน ขอจบ 5 ชอบแห่งปี 2010 กันแบบห้วน ๆ ตรงนี้เลย

ขอแอบเนียนปิดท้ายเอนทรี่ด้วยเพลงที่ติดหูผมมากที่สุดเพลงนึงในรอบปี 2010 ที่ผ่านมาครับ กับเพลง Stop For A Minute โดยคณะ Keane ร้องร่วมกับคุณ K’ NAAN เจ้าของเพลงฮิตประจำบอลโลก 2010 นั่นแหละครับ

จนกว่าจะพบกันใหม่ สวัสดีปีกระต่ายอีกหนครับ

สุวัจชัย ลีสุจริตกุล บรรณาธิการบริหาร นิตยสาร Windows ITPro

ผมมีโอกาสได้ไปงาน Press Conference ของค่ายเอเซอร์ เป็นการเปิดตัว สมาร์ทโฟน แอนดรอย์ (Android) ตัวใหม่ล่าสุด โดย ภายในงานผมมองเห็น คุณอลัน เจียง ผู้จัดการทั่วไป บริษัท เอเซอร์ คอมพิวเตอร์ จำกัด กำลังชี้ให้นักข่าวไอทีกลุ่มใหญ่ได้เห็นว่า ภายในปี 2014 ระบบปฏิบัติการบนมือถือ “Android” กำลังจะกลายเป็นโอเอส (เปิด) แห่งอนาคต ที่อุปกรณ์โมบิลิตี้อย่าง “สมาร์ทโฟน” จะขาดเสียมิได้ ข้อมูลที่อยู่ในมือคุณอลัน ยังบอกต่อไปว่า ในช่วงปีดังกล่าว โอเอสบนมือถืออย่าง Symbian ก็จะลดลงมาเรื่อยๆ แม้กระทั่ง Windows Mobile จากค่ายไมโครซอฟท์ก็ไม่มีข้อยกเว้นที่จะต้องลดลงไปเช่นกัน…….แต่อย่างไรก็ตาม ยังมีโอเอสจากค่าย Apple (iPhone) และ RIM (BlackBerry) ที่ยังมีอัตราการขยายตัวอยู่ ทั้งนี้เป็นเพราะโอเอสของค่ายทั้งสอง จะใช้เฉพาะกับเครื่องสมาร์ทโฟนของตัวเอง (Proprietary) เท่านั้น ก็เรียกว่ามีกลุ่มสาวกของพวกเขาอยู่นั่นเอง

สมาร์ทโฟน เป็นโทรศัพท์มือถือประเภทหนึ่งที่ได้เสริมความสามารถพิเศษของ PDA เข้าไป ทำให้มือถือเครื่องนั้นมีประสิทธิภาพในการทำงานมากยิ่งขึ้น อาทิเช่น คุณสามารถรับส่งอีเมล์, ดูปฏิทิน, ทำตารางนัดหมาย, พิมพ์เอกสาร, ใช้งานอินเตอร์เน็ต, ดูหนัง-ฟังเพลง ฯลฯ เพิ่มการทำงานได้ยอดเยี่ยมมากกว่ามือถือกระป๋องๆ ทั่วๆ ไปครับ

ต้องยอมรับครับว่าอุปกรณ์สมาร์ทโฟนกลายเป็นสินค้ายอดฮิตให้กับชาวโลกอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “ชาวไทยที่บ้าเห่อ!” กับอุปกรณ์พวกนี้ชนิดที่เรียกว่า “ไม่มีเงินกินข้าวไม่เป็นไร แต่ถ้าไม่มี BB เพื่อนล้อแย่เลย”

วัตถุประสงค์เริ่มต้นของสมาร์ทโฟน ก็คือเพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของคนเรา ให้มีความสะดวกรวดเร็วมากขึ้น เน้นการใช้งานในเชิงของการสร้าง Productivity ให้สูงขึ้นกว่าเดิม อย่างเช่น สามารถที่จะซิงโครไนซ์งานต่างๆ ภายในองค์กรได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่จำเป็นต้องเขามานั่งจ่อมอยู่ในออฟฟิศเพื่อที่จะโหลดงาน หรือรับส่งอีเมล์ผ่านทางเครื่องคอมพิวเตอร์, สามารถอัพเดตตารางกำหนดการประชุมได้อย่างรวดเร็ว, อนุมัติสัญญาต่างๆ ผ่านทางอุปกรณ์สมาร์ทโฟนได้อย่างง่ายดาย, หรือแม้กระทั่งที่จะตรวจสอบข้อมูลจากภาพวิดีโอที่ส่งผ่านทางสมาร์ทโฟน ช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายในการเดินทางและเวลาที่ต้องเสียไป นอกจากนั้นแล้วมันยังมีแอพพลิเคชันเล็กๆ ด้านบันเทิงเอาไว้ให้ ไม่ว่าจะเป็นเกมส์, IM หรือโปรแกรมดูหนังฟังเพลง เล็กๆ น้อยๆ ก็ช่วยให้ผู้ใช้งานผ่อนคลายไปได้อีกด้วย

แต่พฤติกรรมการใช้งานดังกล่าวนั้น ผมบอกตรงนี้เลยว่า “ไม่ใช่พฤติกรรมของคนไทยครับ” และก็กล้าพูดได้เลยว่า คนไทยส่วนใหญ่ตอนตัดสินใจซื้อ BB หรือ iPhone แว่บแรก! ไม่ได้คิดหรอกว่ามันจะเข้ามาช่วยเพิ่ม Productivity ของการทำงานของพวกเขาได้อย่างไร? แต่กลับไปคิดว่า ตรูจะโหลดเพลง, จะโหลดหนัง, จะเล่นเกมส์, จะเท่ห์, จะแชท หรือจะเข้าสังคม BB กับเพื่อนๆ ได้อย่างไรน๊อ ! บางคนอาจจะคิดว่า “ก็ทำไมล่ะ Productivity ของฉัน ก็คือสิ่งเหล่านี้ไง มายุ่งอะไรด้วย ไปหนักหัวเธอเหรอ?” ถ้าเป็นอย่างนั้นผมก็อนุโมทนาล่ะครับ !

คนไทยส่วนมากมักไม่ได้ถูกสอนในเรื่องการรู้จักคุณค่าและความคุ้มค่าของสิ่งของ แต่ดันกลับไปโดนเร้าด้วยสิ่งที่เป็นเปลือก, สิ่งที่เป็นเอ็นเตอร์เทนมากเกินไป อีกทั้งรูปแบบกลยุทธ์การตลาดของผู้ผลิตและผู้จัดจำหน่าย ก็ไม่ได้โฟกัสไปในเรื่องของฟังก์ชันหลักที่ได้รับ (ผมฟันธงเลยว่า ผู้ที่ซื้อ BB และ iPhone, HTC หรือแม้แต่ Acer ก็ตาม มีน้อยนักที่จะเปิดอ่านคู่มือก่อนการใช้งาน) แต่กลับไปเน้นถึงเรื่องอื่นๆ ซึ่งในมุมมองของผมแล้ว ผมคิดว่าไร้สาระครับ (แต่ก็อย่างว่าครับ คนไทยไม่ชอบวิชาการสักเท่าไหร่นัก ขอบันเทิงเยอะๆ มรึงวิชาการมาก กรูไม่ซื้อ) ดังนั้นจึงทำให้สมาร์ทโฟนเหล่านี้ จากที่ควรจะเป็น Equipment ก็กลายเป็นแค่ Furniture ธรรมดาๆ

อย่างในวันแถลงข่าวของ Acer นี้ก็เช่นกันครับ ผมพยายามที่จะฟังดูว่า Productivity ที่ผู้ใช้จะได้รับคืออะไร นั่งเงี่ยหูฟังอยู่นาน ก็ได้ยินแค่ว่า Android คืออนาคตของโอเอสสมาร์ทโฟนยุคใหม่, มีจอขนาด 3.2 นิ้ว แบบ HVGA, มีกล้องความละเอียดสูง, เป็นสมาร์ทโฟนเพื่อความบันเทิง (อันนี้ชัดที่สุดแล้ว “เพื่อความบันเทิง” เอาเข้าไป) ดีไซน์สวย, มีหน้ากากให้คุณเปลี่ยนสไตล์ได้ทุกๆ วัน, อัพเดตเฟชบุ๊กและยูทูบได้รวดเร็ว, และก็เรื่องราคาที่ขาย เป็นราคาที่ไม่มีใครสามารถทำได้แบบนี้มาก่อน ……….พอผมฟังจบ ก็รู้สึกทันทีเลยว่า “สมาร์ทโฟน” มันทำได้แค่นี้เองหรือเนี้ยะ !!?

คงจะมีผู้อ่านสงสัยว่า “เอ้า ติกันเข้าไป เก่งจริงไหนเสนอมาสิ” ซึ่งผมก็ขอออกตัวก่อนเลยครับว่า ผมไม่ได้เก่งเรื่องมาร์เก็ตติง หรือการทำพีอาร์ เพียงแต่อยากจะชี้ให้เห็นประเด็นว่าอย่าไปโฟกัสตรงเปลือกนอกเหล่านั้น เอาให้ชัดๆ ไปเลยว่า เมื่อคนไทยใช้สมาร์ทโฟนแล้ว เขาจะสามารถสร้าง Productivity ได้อย่างไร อย่าเพียงแต่สักให้เขาซื้อกันมา แล้วมานั่งเปลี่ยนหน้ากากทุกวัน, หรือจะดูดีไซน์ที่มันเก๋ไก๋ทุกวัน, หรืออัพเดตเฟชบุ๊กอยู่นั่นแหล่ะ อย่าทำเหมือนว่าคนไทยกินหญ้าครับ (ผมไม่ได้หมายถึงค่ายใดค่ายหนึ่ง แต่หมายถึงทั้งหมดที่ทำตลาดกันแบบนี้)

ประเด็นทั้งหมดก็คือว่า เราจะทำอย่างไรเพื่อให้คนไทยรู้สึกว่าเขาน่าจะสร้าง Productivity จากเครื่องสมาร์ทโฟนที่เขาซื้อมาได้มากกว่าที่ควรจะเป็น แทนที่จะมัวแต่เอามาใช้เพื่อเล่นเกมส์, แชทกับเพื่อนไปวันๆ อยู่แบบนี้ ต่อให้เป็นสุดยอดโอเอสอะไรก็ตามเถอะ มันก็จะไม่มีค่าเลย ถ้าไม่สามารถ Productivity ให้เกิดขึ้นเป็นรูปธรรมได้อย่างแท้จริง ไอ้เจ้ามือถือกระป๋องๆ ที่ผมใช้อยู่ยังดีเสียกว่าอีกครับ

วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2553 เวลา 10:59:43 น. (มติชนออนไลน์)

ผมชอบคริสต์มาส

มันเป็นช่วงเวลาที่ความสุขอบอวลในมวลอากาศ

มันเป็นช่วงเวลาผู้คนเลือกที่จะพูดและทำสิ่งดีให้กัน

มันเป็นช่วงเวลาที่ความหนาหนักทั้งหลายทั้งปวงบนสองบ่าถูกปลดเปลื้องลงไปชั่วขณะ

มันเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และไออุ่นจากการสวมกอด

แน่นอน มันเป็นช่วงเวลาที่ความรักทรงพลังมากที่สุดช่วงเวลานึงของปี

ผมไม่มีอะไรจะมอบให้ในช่วงเทศกาลแบบนี้

นอกจากเพลงความหมายดี ๆ ดนตรีไพเราะ จากวงดนตรีระดับตำนานที่กลับมารวมวงกันใหม่อีกครั้งในรอบเกือบ 10 ปี

กับบทเพลงที่มีความหมายถึงชีวิตมนุษย์ทุกคน เราเกิดมาเพื่อความรักครับ

ไปฟังกันเลย Tender โดยคณะ Blur

ขอให้ทุกคนมีความสุข สุขภาพแข็งแรงถ้วนหน้าครับ

รักคือสัมผัสจากผู้ซึ่งรักยิ่ง รักคือการที่ความเจ็บปวดจางหาย รักคือสิ่งมองไม่เห็นที่ฉันหลงไหลเหลือเกิน

รักคือสิ่งยิ่งใหญ่ที่สุดที่เรามี ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เรามี..

ฉันอาจไม่ใช่คนที่ดีพร้อมเท่าไหร่
มีหลายสิ่งที่ฉันไม่น่าทำมันลงไป
ฉันพยายามเรียนรู้มาตลอด
ฉันไม่เคยอยากทำร้ายความรู้สึกของเธอเลย
ก่อนจะหมดโอกาส ฉันเพียงอยากพูดออกไป
ฉันอยากให้เธอรู้เหลือเกินว่า

ฉันพบเหตุผลสำหรับตัวเองแล้ว
เหตุผลที่จะเปลี่ยนตัวเอง ลืมความเจ็บปวดที่ผ่านมาซะ
เหตุผลที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
และเหตุผลนั้นไม่ใช่อื่นไกล ก็คือเธอ

ฉันปวดร้าวเหลือเกินที่ทำให้เธอเจ็บปวด
ความรู้สึกเช่นนี้มันเกาะกินฉันทุกวัน
ความเจ็บปวดที่เธอรับรู้ไปจากฉัน
ฉันหวังว่าจะสามารถลบล้างมันไปให้หมดสิ้น
ให้ฉันได้อยู่ตรงนั้นคอยซับน้ำตายามเธอเจ็บช้ำ
ฉันถึงอยากให้เธอได้ยินเหลือเกินว่า

ฉันได้พบเหตุผลที่จะสู้ต่อแล้ว
เหตุผลที่จะลืมเรื่องราวแย่ ๆ ที่ผ่านมา
เหตุผลที่จะเริ่มต้นใหม่เสียที
เหตุผลนั้นอยู่ตรงหน้าฉันนี้ นั่นคือเธอ

ฉันพบอีกเหตุผลที่จะให้เธอได้รู้ว่า
ยังมีด้านดี ๆ หลงเหลือให้เธอค้นหาในตัวฉัน
เหตุผลที่ฉันทุรนทุรายจะเป็นจะตายเมื่อเธอเจ็บปวด
เหตุผลนั้นสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของฉัน เหตุผลนั้นคือเธอ

ฉันอาจไม่ดีพร้อม
ฉันอาจเคยทำพลาดมา
แต่ต่อไปนี้ ฉันจะเป็นคนที่ดีที่สุด
เพื่อเธอ
รักชุนะครับ มากเท่าที่ผู้ชายคนนึงจะมอบหัวใจให้ใครสักคนได้