WE LIVE BECAUSE THERE'S LOVE

movie music magic football

ก็มันเรื่องฟุตบอล ตอน3

with 2 comments


(3)  
   ทีมคู่แข่งเขี่ยลูกเริ่มเล่น พวกเขาเล่นชิ่งกันไปมาอย่างรวดเร็วเพื่อพยายามหาโอกาสยิงประตูตีเสมอให้เร็วที่สุด ผมเห็นแล้ว นั่นไง กองกลางตัวรุกของพวกเขาวิ่งแลบขึ้นมาทางริมเส้น ผมรีบวิ่งไปเพื่อดักทางแทบจะทันทีที่เห็น ฉับพลัน ทีมคู่แข่งจ่ายบอลเข้าตรงกลางสนามแทน ตรงกลางซึ่งเป็นตำแหน่งที่ผมควรจะยืนอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่า กองหลังทีมเราวิ่งพรวดออกมาเพื่อสกัดกั้นไม่ให้คู่แข่งได้ยิง กลับกลายเป็นว่าโดนล็อกหลบหัวทิ่มไปแล้ว กองหน้าคู่แข่งหลุดเดี่ยวเข้าไปเผชิญหน้ากับผู้รักษาประตูแบบตัวต่อตัว เสียงนกหวีดดังขึ้นบาดเข้าไปในจิตใจของผม ทีมของเราเสียจุดโทษและผมโดนใบแดงจากการเข้าเสียบสกัดจากทางด้านหลังโดยที่ไม่โดนลูกฟุตบอลเลยแม้แต่นิดเดียว กองเชียร์ทีมคู่แข่งปรบมือชอบใจพร้อมร้องเพลงเย้ยหยันทีมเรา ผมทำสีหน้าท่าทางไม่ถูก คอตกเดินออกจากสนาม ผู้จัดการทีมไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าผม สีหน้าของเขาเหมือนเด็กที่ถูกแย่งของเล่นไป ผมรีบหนีความโหดร้ายจากภาพในสนามเบื้องหน้าเข้าสู่ห้องแต่งตัว ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวและเดินทางออกจากสนามโดยทันที ไม่อยากรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น
   ค่ำวันนั้นเพื่อนร่วมทีมโทรมาหา ผมรีบถามทันทีว่าจุดโทษลูกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง คำตอบคือทีมคู่แข่งยิงจุดโทษพลาด แต่ในช่วงท้ายเกมพวกเขายิงได้อีก3ประตู จึงชนะพวกเราไป3-1 ผมรู้ดีว่าทำไมพวกเราถึงเสียประตูในช่วงท้ายเกม ความอ่อนล้าจากการที่มีตัวผู้เล่นน้อยกว่านั่นเอง ความพ่ายแพ้นัดนี้ทำให้ทีมของเราแพ้มา5นัดติดต่อกัน สถานการณ์ย่ำแย่แบบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์สโมสร
   วันรุ่งขึ้นผมไปซ้อมที่สนามซ้อมตามปกติ แต่บรรยากาศดูไม่ปกติจริงๆ มันเงียบจนไม่น่าเชื่อว่ากำลังมีคนกว่า20ชีวิตในสนามซ้อมแห่งนี้ มีคนมากมายก็จริงแต่คนหนึ่งที่ผมไม่เห็นเลยคือผู้จัดการทีม เขามาสายหรืออย่างไร ผมกระซิบถามเพื่อนข้างๆ คำตอบที่ได้กลับมานั้นโหดร้ายเหลือเกิน ผู้จัดการทีมโดนไล่ออกไปแล้ว ผู้จัดการทีมที่ให้ความไว้วางใจในตัวผม ผลักดันเด็กหนุ่มอย่างผมให้ได้มีโอกาสลงเล่นในทีมชุดใหญ่ หัวสมองผมมึนงงอย่างรุนแรง อนาคตที่เคยมั่นคงกลับมืดมนลงทันที ชายวัยเกือบ40คนหนึ่งก้าวเข้ามาในสนามซ้อม ผมจำใบหน้าของเขาได้ จำรอยยิ้มเย็นชานั้นได้ ผมคิดว่าเขายังไม่แขวนสตั๊ดเสียอีก และสิ่งที่ออกจากปากเขาทำให้ผมและพวกเราทั้งสับสนและแปลกใจ เขาคือผู้จัดการทีมคนใหม่ของพวกเรา ใช่ เขานี่แหละ คนที่ฆ่าพ่อแม่ของผม …
 
(ติดตามต่อตอนหน้า)

Written by ljungdurst

พฤษภาคม 17, 2007 ที่ 05:33

2 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. อูว….ชักเข้มข้นขึ้นแล้ว
     
    เอาอีกๆๆๆๆ

    tean

    พฤษภาคม 19, 2007 at 12:04

  2. มีเจ้อ่านอยู่คนเดียวเนี่ยแหละครับ ขอบคุณก๊าบบบบ

    Piyapong

    พฤษภาคม 19, 2007 at 13:08


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: