WE LIVE BECAUSE THERE'S LOVE

movie music magic football

อภิและการตัดผม ตอน4

with 3 comments


   ไหนบอกทำงานเป็นพนักงานต้อนรับไงวะ เวรแล้ว ดูจากสภาพแล้วอีนี่ต้องโดนคนคุมซ่องซ้อมมาแน่ๆโทษฐานที่ขโมยเงินลูกค้า

   “ไม่มีอะไรมากหรอกพี่เพชร แค่มอร์ไซรับจ้างล้มน่ะ สงสัยจะไปทำงานไม่ไหวแล้ว”

   “คันไหนบอกพี่มา พี่จะไปจัดการมันเอง มาทำแบบนี้ได้ยังไง แล้วนี่มันรับผิดชอบอะไรรึเปล่า”

   นี่กูจะปลีกตัวออกไปจากสถานการณ์นี้ยังไงวะเนี่ย ผมก็ยังตัดค้างอยู่ ยาวครึ่งสั้นครึ่งทุเรศจะตายห่า กรรไกรตัดผมตกอยู่ที่พื้นที่หว่า เอามาตัดเองแล้วรีบๆเผ่นก่อนที่อีแก้วตาจะหันมาเห็นแล้วจำกูได้จะดีกว่า

   “อ้าว! น้อง พี่ขอโทษที เดี๋ยวพี่ตัดผมน้องให้เรียบร้อยก่อนละกัน แก้ว แกเข้าไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป เดี๋ยวค่อยเคลียร์กันเรื่องนี้”

   กูกำลังจะเอื้อมหยิบถึงอยู่แล้วเชียวแม่งเอ๊ย ผมทำเป็นนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านการ์ตูน แก้วตาเดินผ่านผมและพี่เพชรช้าๆเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง

   “ไม่เป็นไรครับพี่ เดี๋ยวผมกลับเลยก็ได้ เห็นพี่มีเรื่องมีราววุ่นวายอยู่”

   กูพยายามพูดให้เสียงเบาๆให้พี่เพชรได้ยินเท่านั้น แต่ความซวยมันเคยปราณีใครที่ไหนกัน แก้วตาหันขวับมาทางกูแทบจะในทันทีที่กูขยับปากพูดคำแรกจบ แก้วตามองมาด้วยสายตาที่ทั้งแฝงแววตกใจและเกลียดชัง

   “นั่นพี่อภิเหรอ?” คำถามห้วนๆห้วนพอๆกับน้ำเสียงของคนถามแทบจะกระชากหัวใจกูให้หลุดออกจากอกซ้าย

   “เอ๊ะ! นี่รู้จักกันด้วยเหรอ?” พี่เพชรสงสัย

   “เอ่อ.. สงสัยจะจำคนผิดมากกว่าน่ะครับ” กูนึกคำพูดห่าอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ออกจริงๆ แล้วอีแก้วตาก็ค่อยๆขยับเดินมาใกล้ๆ กูก้มหน้าก้มตาหลบสุดชีวิตดึงผ้าคลุมตัวออกเส้นผมร่วงหล่นจากผ้าลงสู่พื้นดูคล้ายละอองเกสรดอกไม้ร่วงลงดิน

   “เดี๋ยวผมกลับเลยแล้วกันนะครับพี่ แล้วก็นี่ค่าตัดผมครับ200บาท ผมไปก่อ…”

   “ใช่มึงจริงๆด้วย! ไอ้เหี้ยอภิ!” เสียงแก้วตาตวาดทำเอากูชะงักทันที ผมยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในท่ามือซ้ายกำเงิน200บาทจ่อไปที่โต๊ะเบื้องหน้ามือขวาจับพนักเก้าอี้ตัดผมโดยมีพี่เพชรยืนทำหน้าไม่เข้าใจโลกเป็นฉากหลัง หากนี่เป็นภาพยนตร์คงเป็นฉากที่สวยงามและน่าประทับใจฉากหนึ่งเลยทีเดียว แต่นี่มันชีวิตกูนะเว้ย ชีวิตซึ่งไม่รู้จะมีรอดออกไปจากร้านตัดผมนี้รึเปล่า

   “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงหยาบคายกันด้วยฮะแก้ว”

   “ไอ้นี่นี่แหละเป็นคนทำให้แก้วโดนซ้อม ใช่มันแน่ๆแก้วมั่นใจ”

   “โดนซ้อม? ไหนแก้วบอกพี่ว่าแก้วรถมอร์ไซต์รับจ้างล้มไง ตกลงอะไรเป็นยังไงเนี่ย เล่ามาให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะแก้ว!” พี่เพชรเริ่มอารมณ์เสีย

   “ก็ไอ้อภิมัน.. มัน..” ฮ่าๆ กูพอจะมีทางรอดแล้วเว้ย อีเหี้ยนี่แม่งไม่กล้าบอกพี่มันแน่ๆว่าจริงๆแล้วมันเป็นกะหรี่ แล้วถ้ามันบอกไปจริงๆ คนที่จะโดนไอ้เหี้ยเพชรนี่เล่นงานก็อาจจะเป็นมันเองก็ได้ กูมีลุ้นรอดแล้วโว้ย

   “ดูท่าทางจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดร้ายแรงเลยนะครับ ผมไม่รู้จักคุณ.. เอ่อ… คุณแก้วมาก่อนเลยนะครับ แล้วผมจะไปทำให้คุณแก้วโดนซ้อมได้ยังไงกันครับ” กูรีบฉวยโอกาสหาช่องทางเอาตัวรอดทันที สองพี่น้องยังคงยืนนิ่งทำให้บรรยากาศเริ่มมาคุเข้าไปทุกที

   เสียงกรุ๊งกริ๊งจากโมบายที่ห้อยหน้าประตูดังขึ้น ผู้ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาในร้าน

   “วันนี้ปิดร้านแล้วโว้ย ไม่ตัดผมให้หมาที่ไหนแล้ว!” พี่เพชรตวาดใส่เสียงดังจนแม้แต่แก้วตายังสะดุ้ง ชายวัยกลางคนทำหน้าตาไม่พอใจก่อนเดินออกจากร้านไป

   “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เล่ามาให้หมดเลยแก้ว” พี่เพชรพยายามจะใจเย็นลงแต่กูว่าน้ำเสียงไม่ได้เย็นลงตามท่าทางเลย

ติดตามต่อตอนหน้า

Written by ljungdurst

สิงหาคม 15, 2007 ที่ 15:55

3 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. หัวใจเต้นแรงๆ
    หนุกดีอ่ะ  ทำให้อยากอ่านอีก 
    น่าเอาไปลงหนังสือเนอะ
     
    แต่ว่ามันติดเรตไปนิส 

    tean

    สิงหาคม 17, 2007 at 09:45

  2. ไม่ว่างเขียนต่อซะที ขอโทษจริงๆนะครับ 

    Piyapong

    สิงหาคม 28, 2007 at 01:14

  3.  ขอโทษทุกคนที่ติดตาม(ซึ่งคิดว่าคงมีไม่กี่คน) ผมคงไม่เขียนเรื่องสั้นต่อแล้ว อย่างน้อยก็สักพักใหญ่ๆ

    Piyapong

    กันยายน 2, 2007 at 06:43


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: