WE LIVE BECAUSE THERE'S LOVE

movie music magic football

Creep (Scene1)

with 5 comments


 ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายคืน ภาพของเธอยังคอยหลอกหลอน เธอช่างสวยงามเหลือเกิน สวยงามดังนางฟ้า หลายคนเคยบอกไว้ นางฟ้าไม่คู่ควรกับคนธรรมดา หากอยากได้หัวใจของนางฟ้าคุณก็ต้องเป็นเทพบุตร แต่ผมจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร เพียงแค่คนธรรมดาผมยังไม่สามารถจะเป็นได้ ผมเป็นแค่เศษสวะของสังคมนี้ ผู้คนรังเกียจเดียดฉันท์ตัวผม พวกเขาไม่อยากแม้แต่จะปรายตามองผม พวกเขาถ่มน้ำลายใส่ผมทุกครั้งที่มีโอกาส คำเย้ยหยันด่าทอต่างๆมากมายกระทบหูผมตลอดเวลาทุกวี่ทุกวัน แม้แต่พ่อแม่ญาติพี่น้องก็ยังทิ้งผมไป ผมอยู่คนเดียวเงียบ ๆพยายามไม่สุงสิงกับใคร แต่การอยู่ในสังคมนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องพบปะคนอื่นบ้าง หลายครั้งพวกเขาฝืนยิ้มแห้งๆให้ผม พูดคุยดีๆกับผม แต่ผมรู้ดีลับหลังผมไปพวกเขาก็เป็นเหมือนกับคนอื่นๆทั้งหมดที่รังเกียจตัวผม รังเกียจผมเพราะรูปลักษณ์ภายนอก พวกเขาไม่รู้ตัวผมเลยด้วยซ้ำ พวกเขารู้เพียงแค่ว่าผมเป็นมนุษย์ประหลาดผิวหนังน่าเกลียดน่ากลัว ผมเกิดมาพร้อมกับโรคประหลาดที่แม้แต่พ่อกับแม่ผมยังรับไม่ได้ ผมถูกทิ้งไว้ที่หน้าสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง ผมเริ่มรู้สึกถึงความเกลียดชังที่คนอื่นมีต่อตัวผมตั้งแต่ผมยังอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านั่น เด็กคนอื่นๆหรือแม้แต่พี่เลี้ยงรังเกียจผม ไม่มีใครเป็นเพื่อนกับผมเลยยกเว้น’ลิ้ม’ เด็กกำพร้าจากกรุงเทพฯ เขาเป็นคนเดียวที่พูดคุยเล่นกับผม เขาบอกกับผมว่าผมน่าสงสารที่ต้องเป็นโรคร้ายแต่ทำไมทุกๆคนถึงต้องรังเกียจผมด้วยก็ไม่รู้ ในชีวิตของผม’ลิ้ม’เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ผมมี ผมผ่านชีวิตที่ยากลำบากในสถานรับเลี้ยงเด็กนั่นมาได้เพราะมีลิ้มคอยช่วยเหลือ ถึงวันที่เราโตจนไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้อีกแล้ว เราก็แยกย้ายไปมีชีวิตตามที่เราเคยใฝ่ฝัน ลิ้มไปสมัครเป็นลูกจ้างในบริษัทเกี่ยวกับจัดแสดงอะไรสักอย่างที่ผมไม่รู้จัก ส่วนผมก็หางานรับจ้างเล็กๆน้อยๆพอให้มีเงินประทังชีวิตไปได้เรื่อยๆ เป้าหมายในชีวิตผมไม่เคยมี บางครั้งผมก็อยากจะตายๆไปให้จบเรื่องจบราว แต่วันนั้น วันที่ผมไปหาลิ้มที่บริษัท ผมก็พบเธอ ผู้หญิงที่ทำให้หัวใจผมเต้นโครมคราม เหงื่อออกมือ รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว วินาทีนั้นผมรู้แล้วว่าผมจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร แต่โรคร้ายที่ติดตัวผมมาไม่อนุญาตให้ผมทำอะไรไปได้มากกว่ามองดูเธออยู่ห่างๆ ลิ้มบอกกับผมว่าเขาพอจะรู้จักหมอผู้เชี่ยวชาญโรคผิวหนังที่เคยรักษาโรคที่ผมเป็นได้ แต่ค่ารักษานั้นเป็นเลข5หลักที่ทำเอาผมคิดหนักไปหลายวัน ผมลองคิดคำนวณดูแล้ว หากผมทำงานเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ไม่เกิน3ปีผมน่าจะเก็บเงินพอสำหรับรักษาตัวให้หายจากโรคนี้ และวันนั้นผมจะบอกรักกับเธอ นางฟ้าของผม
 
(To be concluded)

Written by ljungdurst

พฤศจิกายน 8, 2007 ที่ 07:51

5 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. แหวะ  ทำไมช่วงนี้เขียนแต่เรื่องชวนอ้วกล่ะ
     
    มีแต่เรื่องรักๆใคร่ๆ 
     
    หรือเค้าไม่อยุ่ในโหมดนี้วะ อ่านแล้วพะอืด
     
    แต่เนื้อเรื่องดูน่าติดตามดี
     
    คือมันน่ารอดูต่อไปว่า ไอ้ห่านี่มันจะสมหวังมะ  ประมานนั้น

    tean

    พฤศจิกายน 8, 2007 at 15:08

  2. กุว่านะโจ้ มึงเหมาะระ ที่จะเปน ผกก. กรุจะรอวันนั้น วันที่มึงได้เปน ผกก.โจ้ สมใจถ้าเรื่องนี้ ทำเปน มินิ ซี่รี่ส์ คงจะดีนะ สะท้อน เรื่องราว ของ"คนที่ …" (คิดไม่ออกหว่ะโทดที)ได้ดีเลย  ไว้จะมาอ่านใหม่ละกัน

    ORDIN

    พฤศจิกายน 8, 2007 at 17:25

  3. ขอบคุณที่ยังติดตามอ่านกันอยู่นะครับพี่น้อง มีกำลังใจเขียนแล้ว วู้ๆ
    (ขอโทษที่ช่วงนี้เขียนแต่เรื่องแนวนี้ ไว้’หมดเรื่อง’เมื่อไหร่ จะเลิกเขียนเองแหละ ตอนนี้อนุญาตให้ไปล้วงคอออกมาก่อนได้)

    Piyapong

    พฤศจิกายน 9, 2007 at 04:27

  4. ไม่ขอ อ้วกไปแล้ว
    ของแม่งหนักอ่ะ มาช่วยขนหน่อยดิ
     
    ดูรูปสนามจันทร์ยัง? มีแต่คนบอกว่าสวย  หุหุหุ
     
    (ขี้คุย!!!!!!!!!!!!!!!)

    tean

    พฤศจิกายน 9, 2007 at 07:51

  5. เรื่องนี้เขียนค้างไว้นานแล้วนี่หว่าที่เลิกเขียนเพราะมันไปคล้ายกับ เหี้ยห่าและสารพัดสัตว์ ของท่านมุ้ย มากเกินไปหน่อยจบห้วนๆแค่ตอนเดียวไปแล้วกัน

    Piyapong

    พฤษภาคม 18, 2009 at 10:44


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: