WE LIVE BECAUSE THERE'S LOVE

movie music magic football

อภิและการตัดผม ตอนห้า

with 3 comments


   “คือ แก้ว … พี่เพชรอย่าบีบคั้นแก้วเลยนะ ลืมๆมันไปเถอะพี่ ถือซะว่าฟาดเคราะห์ไปละกันนะพี่” แก้วตอบเสียงสั่น

   “ใช่แล้วพี่ ผมว่านี่มันก็แค่เรื่องเข้าใจผิดกัน น้องแก้วอาจจะมึนๆจากแรงกระแทกตอนมอไซค์ล้มก็ได้นะพี่ เลยจำอะไรผิดๆถูกๆ” กูรีบใส่ไข่ทันทีที่โอกาสมาเยือน

   “น้องเงียบไปก่อนเลย” พี่เพชรหันมาพูดเสียงเข้มใส่จนแม้แต่สิงโตกระหายเลือดอาจจะยังต้องหงอ

   พี่เพชรเดินไปแขวนป้าย ‘closed’ ที่ประตูร้าน บรรยากาศอึดอัดจนเสียงมดเดินแทบจะทำให้หัวใจหลุดออกจากอกซ้าย

   “เดี๋ยวแก้วไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะพี่ เดี๋ยวรอพี่เพชรใจเย็นลงก่อน เราค่อยคุยกัน”

   “ไม่! มึงไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น บอกมาให้หมดว่ามึงปิดบังอะไรกูอยู่ เลิกตอแหลได้แล้ว!”

   “ผมว่าพี่ใจเย็นๆก่อนดีกว่าครับ ค่อยๆคุยกั..”

   “มึงเงียบไปก่อนเลยไอ้สัด!”

  

   ……….

  

   เหตุการณ์เมื่อวานยังกรุ่นอยู่ในหัวสมอง นี่กูรอดออกมาจากร้านตัดผมนรกแตกนั่นได้ยังไงวะเนี่ย อีห่าแก้วก็เสือกปากพล่อยเล่าซะหมดเปลือก กูเป็นไอ้เหี้ยเพชรกูก็ฟิลส์ขาดเหมือนกันล่ะวะที่รู้ว่าน้องตัวเองเป็นกะหรี่ อีเหี้ยเอ๊ย ถ้ามึงไม่พูดซะอย่างไอ้สัดเพชรจะไปทำห่าไรได้ ก็คงกระฟัดกระเฟียดไปสักพักแล้วก็เย็นไปเอง สมควรแล้วที่มึงโดนอย่างนั้น ดีนะที่กูยังว่องไวปานกระต่ายบินโฉบออกมาจากร้านตอนกระจกหน้าร้านแตกได้ทัน ไม่งั้นมีมหกรรมบริจาคเลือดยามเย็นแน่ๆ ใครจะไปคิดวะว่าไอ้เพชรแม่งจะเลือดเดือดได้ขนาดนั้น นี่กูยังใจสั่นไม่หายเลยเนี่ย ไม่รู้จะคุยกับใครด้วยแม่ง

   “ไอ้ลูกเวร มีตำรวจมาเนี่ย มึงไปทำห่าไรมา ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะมึง”

   เวรแล้วไง นี่กูจะทำไงดีวะเนี่ย เอาวะๆ เรื่องเงิน1พันบาทก็เงียบๆไว้ก่อน ถ้าตำรวจถามก็บอกไม่รู้อย่างเดียว

   “กำลังลงไปครับพ่อ”

   ผมเดินลงบันไดช้าๆเพื่อดับความตื่นเต้นในใจ เหงื่อออกอะไรขนาดนี้เนี่ย รักแร้ชุ่มโชกกระโปกชุ่มชื้นไปหมด ไอ้เย็ดแม่ง

   “มีอะไรกันเหรอครับคุณตำรวจ” ผมทำเสียงให้เรียบที่สุดเท่าที่กล่องเสียงจะอนุญาต

   “ผมเจ้าหน้าที่ตำรวจสายทองรบกวนขอสอบถามอะไรคุณอภิสักหน่อยครับ ขอรบกวนเวลาสักครู่นะครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มเอ่ย ดูแล้วอายุไม่น่าจะเกิน30ปีหน้าตาสะอาดสะอ้านทีเดียว ดูแล้วไม่เหมาะกับเครื่องแบบที่ใส่อยู่เท่าไหร่ ไปเดินแบบน่าจะเหมาะกว่า นี่กูเครียดๆอยู่ยังจะมีเวลาคิดเรื่องแบบนี้อีกเหรอวะเนี่ย

   “ตามสบายเลยคุณตำรวจ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้ลูกเวรนี่ไปทำไรมา” พ่อหันมาทางผมทำหน้าเหมือนเห็นขี้หมาแล้วก็เดินไปนั่งดูทีวีกับแม่ที่ห้องนั่งเล่น

   “เมื่อวานคุณไปร้านตัดผมชื่อลูกอ๊อดมาใช่มั้ยครับคุณอภิ”

   “ใช่ครับ” ผมพยายามพูดให้น้อยที่สุดเพราะพล่ามมากไปอาจจะหลุดอะไรโง่ๆออกมาได้

   “คุณอยู่ในเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายกันเมื่อวานด้วยใช่มั้ยครับ”

   “ถ้าหมายถึงเรื่องที่ช่างตัดผมทำร้ายร่างกายผู้หญิงคนนึงล่ะก็ ใช่ครับ ผมอยู่ในเหตุการณ์” ดีนะที่กูไม่ตอบแค่ว่า’ใช่ครับ’ เดี๋ยวแม่งถามกลับว่าคุณรู้ได้ไงว่าผมหมายถึงเหตุการณ์ไหน กูจะซวยเอา เฮ้อ.. รอดไปหนึ่งเปลาะ

   “งั้นรบกวนคุณช่วยไปกับผมหน่อยนะครับ ผมอยากให้คุณเห็นที่เกิดเหตุ เผื่อจะพอนึกอะไรออกที่พอจะเป็นประโยชน์ต่อรูปคดีได้น่ะครับ” ไอ้เวรเอ๊ย ทำไมมันเรื่องมากแบบนี้วะ เอาก็เอาวะ แค่มีสติไม่ทำห่าไรมีพิรุธก็น่าจะไหวอยู่

   “ได้เลยครับ ถ้าผมพอจะช่วยอะไรได้ ก็ตามสะดวกเลยครับ เดี๋ยวขอผมเปลี่ยนกางเกงก่อนนะครับ”

 

   ……….

  

   ผมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มมาถึงหน้าร้านตัดผม สภาพร้านก็ไม่ต่างจากเมื่อวานมาก มีเศษกระจกแตกเกลื่อนพื้น ข้าวของภายในร้านก็ไม่ได้เสียหายมากนัก ถ้ามองดูเผินๆก็เหมือนร้านนี้โดนใครมาทุบกระตกแตกเท่านั้นเอง ไม่ได้ดูเหมือนกับว่ามีเหตุต่อสู้อะไรเลย ว่าแต่ทำไมไม่เห็นมีไอ้เส้นแถบสีเหลืองๆเขียนว่าอะไรนะ “police line do not cross” หรือว่าอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ

   “คุณอภิพอจะจำเหตุการณ์เมื่อวานได้บ้างมั้ยครับ ช่วยเล่าให้ฟังคร่าวๆได้มั้ยครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจเค้าถามคำถามแบบนี้กันด้วยเหรอวะ หรือกูดูหนังมากเกินไป ไอ้ห่าเล่ายังไงดีวะ

   “ก็ ผมก็มาตัดผมแล้วก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาในร้าน สภาพเหมือนโดนทำร้ายร่างกายมาน่ะครับ ช่างตัดผมก็คุยกับผู้หญิงคนนี้ ผมจับใจความได้ว่าทั้งสองคนน่าจะเป็นญาติกัน แล้วคุยกันไปคุยกันมาก็ทะเลาะกัน แล้วก็เกิดเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายอย่างที่คุณตำรวจทราบนั่นแหละครับ ผมตกใจทำอะไรไม่ถูกเลยวิ่งหนีออกมาน่ะครับ แล้วก็มีคนโทรไปแจ้งความหรือเปล่านี่ผมไม่แน่ใจ แต่ตอนนั้นผมตกใจมากทำอะไรไม่ถูกเลยกลับบ้านไปก่อน แล้วก็เผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีคุณตำรวจก็มาที่บ้านเนี่ยแหละครับ”

   กูพูดอะไรโง่ๆออกไปรึเปล่าวะ เสียวสัด ไอ้ห่าเอ๊ย อยากออกไปให้ไกลจากสถานการณ์แบบนี้เหี้ยๆ เยี่ยวจะแตกแล้ว

   “คุณรู้จักกับผู้หญิงคนนั้นรึเปล่าครับ ผู้หญิงที่ชื่อแก้วน่ะครับ”

   “ไม่ครับ ผมไม่รู้จักเธอ”

   “แต่เธอบอกว่าเธอรู้จักคุณ คุณสองคนเคยพบกันมาที่ไหนรึเปล่าครับ ลองนึกดูดีๆ”

   “ไม่นะครับ ผมไม่รู้จักเธอจริงๆครับ” ถ้ากูเยี่ยวแตกตอนนี้นี่จะผิดกฎหมายข้อไหนรึเปล่าวะ ขัดขืนเจ้าพนักงาน? อนาจาร? ไอ้เหี้ยเอ๊ย กูจะสงบสติอารมณ์ไม่ไหวแล้วนะโว้ย

   “แล้วคุณรู้เรื่องเงิน1พันบาทที่เธอกล่าวถึงรึเปล่าครับ” ไอ้ชิบหาย เอาแล้วไง

   “เงินอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ”

   “อย่าแกล้งโง่หน่อยเลยไอ้สัด!” เจ้าหน้าที่ตำรวจผลักผมเข้าติดผนังอย่างแรง เตะขาผมแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว เย็ดแม่ง เจ็บนะโว้ย

   “โอ้ย! นี่คุณตำรวจทำอะไรครับเนี่ย ผมทำอะไรผิด” ไอ้ตำรวจห่านี่เป็นอะไรของแม่งวะเนี่ย

   “แก้ว! เพชร! ออกมานี่ซิ มาดูซิว่าไอ้เหี้ยนี่รึเปล่าไอ้คนเมื่อวานน่ะ”

   อะไรนะ! ไอ้สองคนนั้นอยู่ในร้านนี้ด้วยเหรอเนี่ย ชิบหายแล้วกู นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ไอ้ตำรวจนี่พากูมาที่นี่เพื่อให้สองคนนี้ดูหน้าเหรอเนี่ย กูโดนต้ม ไอ้เหี้ยเอ๊ย ใครก็ได้ช่วยกูด้วย!

   “ใช่มันจริงๆค่ะ พี่ทอง”

   “อื้อใช่มันนี่แหละ ทองน้องรัก กูจำมันได้”

   “เจอกันอีกแล้วนะคะพี่อภิ หวังว่าคราวนี้คงจะไม่มือไวขโมยเงินใครไปอีกนะคะ” อีแก้วทำหน้าทำตาอย่างผู้พิชิตมาแล้วทั่วหล้า รอยยิ้มเลือดเย็นบาดเข้าไปในจิตใจที่สิ้นหวังของผม น้ำอุ่นๆไหลอาบขาสองข้าง น้ำตาอาบสองแก้ม

   “ปิดร้าน! วันนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว”

   ประตูชัตเตอร์หน้าร้านปิดลงช้าๆส่งเสียงเอียดอาดคล้ายดั่งมีมีดค่อยๆเฉือนเนื้อหนังของผมออกไปทีละน้อย ทีละน้อย..

 

 

จบแล้วววว ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับ มีอะไรขาดตกบกพร่องก็ขออภัยด้วยครับผม

Written by ljungdurst

พฤศจิกายน 21, 2007 ที่ 10:10

3 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1.  “police line do not cross”   <<< อภิมันเก่งขนาดนี้เลยเราะ
     
     
    ก็ ดองไว้นานไปก็เงี้ย  อ่านแล้ว ไม่ค่อยต่อเนื่อง ไม่ได้ฟีลเท่าไหร่  แต่ก็ สนุกดี มีหักมุม
     
    แต่รุสึกว่าระดับความเข้มข้นของสำนวนการแต่งจะดรอปลงไปนะ
     
    โดยรวมสนุกดี เพราฐานเรื่องปูมามันมาก  ก็โอเคล่ะ 
     
    สู้ต่อไป  

    tean

    พฤศจิกายน 21, 2007 at 15:05

  2. น่าสงสารพี่อภิ สรุปก็ไม่ได้ตัดผม
     
    (มันสร้างสรรค์กว่านี้ไม่ได้ละ..คิดไม่ออก ลดให้เหลือ30พอ)

    Isra

    พฤศจิกายน 21, 2007 at 15:06

  3.  “police line do not cross”  มันเอาไว้กั้นไม่ให้คนเข้าไปมั่วในที่เกิดเหตุ เดี๋ยวหยิบจับหลักฐานอะไรไป
    ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ครับผม
    ส่วน30บาทไม่ให้แน่ๆ ได้แค่นี้เอาไป3บาทพอ

    Piyapong

    พฤศจิกายน 22, 2007 at 13:20


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: