WE LIVE BECAUSE THERE'S LOVE

movie music magic football

เรื่องจริงที่ผมแต่งขึ้น

with 5 comments


อย่าอ่าน เตือนแล้วนะ

เขา เธอ และมันรู้จักกันดี แต่ไม่แน่ใจว่าการที่รู้จักกันนี่มันดีจริงๆรึเปล่า เขาและมันสนิทกับเธอ แต่เขากับเธอสนิทสนมมากเหลือเกินจนบางครั้งดูเกินขั้นคำว่าเพื่อน มันได้แต่เฝ้าหลอกตัวเองว่าคงไม่มีอะไรหรอก เพื่อนกันจะสนิทกันจนดูเกินเลยก็คงไม่แปลกอะไร มันตื่นมาแต่เช้ามืดด้วยคิดว่าความหนาวที่บาดกระดูกเร่งเร้าไม่ให้หลับตานอนได้ต่อไป แต่ความจริงแล้วความเหงาที่บาดเข้าไปข้างในนั้นบีบคั้นจนหัวใจสั่นไหวได้มากกว่า ลุกขึ้นนั่งอ่านหนังสือเงียบๆก็ไม่ช่วยให้จิตใจคลายความว้าวุ่นไปได้ ยิ่งมันคิดถึงภาพเธอกับเขาหัวใจก็เจ็บปลาบน้ำตาก็ร่วงริน คำพูดของเพื่อนคนนั้นยังดังก้องอยู่ในหัว กูก็พยายามไม่คิดว่ามันใช่แล้วนะเว้ย แต่ภาพมันฟ้อง มันก็เคยพูดประโยคเดียวกันนี้เช่นกัน แต่สายตาที่เขาและเธอมีให้กันมันทำให้ไม่ว่าใครก็เชื่อไม่ลง ไม่มีใครบอกคุณได้หรอกว่าคุณกำลังตกหลุมรัก จริงเหรอ? ถ้าเจ้าตัวเองไม่รู้ตัวว่าหัวใจกำลังร่ำร้องถึงใคร หรือแม้แต่กำลังเฝ้าหลอกตัวเองอยู่ว่าไม่จริงหรอก เกิดมายังไม่เคยแม้แต่จะคิดมองใครเลย ความรักในแบบของเขา เธอ และมันคงไม่ใช่ความหมายเดียวกันเสียแล้ว มันเฝ้าหลอกตัวเองอยู่ทุกวันว่านี่ไม่ใช่ความรักหรอก ก็แค่ความวูบไหวในช่วงเวลาหนึ่ง แต่ทำไมทุกค่ำคืนความคิดถึงและความเหงามันถึงจู่โจมรุนแรงจนแทบทนไม่ได้ ทำไมทุกครั้งที่ตื่นนอนภาพเธอถึงเป็นภาพแรกที่วนเข้ามาในห้วงคำนึงพร้อมกับคำถามที่ว่าเธอจะคิดถึงกันบ้างรึเปล่า แม้คำตอบที่ได้กลับมาก็ทำให้น้ำตารื้นแต่มันก็ทนหลอกตัวเองทุกวันว่าคนเราไม่ใช่อิฐปูน ต้องมีคิดถึงกันแม้เพียงครู่ประเดี๋ยวประด๋าว เขาคงหลอกตัวเองอยู่ทุกวันว่าความรักที่มีอยู่แล้วนั้นคงไม่สามารถสั่นคลอนไปได้เพราะเธอ แต่ทำไมสายตาที่เขามีให้เธอมันไม่ใช่เช่นนั้นเลย เขาพูดย้ำนักย้ำหนาว่ายังรักกันดีกับคนรักของเขา แต่ภาพที่เขาเฉยชาไม่สนใจคนรักเลยนั้นยังคงตอกย้ำอะไรหลายอย่างที่แม้แต่คนที่โง่ที่สุดก็ยังเข้าใจความหมายของมัน ส่วนตัวเธอนั้นล่ะ เธอเข้าใจอะไรบ้างรึเปล่า เธอเข้าใจความรู้สึกของผู้ชายสองคนนี้รึเปล่า และที่สำคัญที่สุด เธอเข้าใจความรู้สึกของตัวเธอเองรึเปล่า ความรักไม่เคยทำร้ายใคร แล้วทำไมคนเรายังต้องเจ็บปวดเพราะมัน ความหวัง? ชีวิตอยู่ไปทำไมถ้าไม่มีความหวัง แต่ทำไมชีวิตถึงต้องเปื้อนคราบน้ำตาเพราะมัน ผมหวังว่าเรื่องราวที่งี่เง่าระยำตำบอนนี้จะจบลงโดยที่มีคนเจ็บตัวน้อยที่สุด และหากมีได้เพียงคนเดียวผมก็หวังว่าจะเป็นมัน เพราะอะไรก็คงทราบกันดี ใช่มั้ย?

Written by ljungdurst

พฤศจิกายน 24, 2007 ที่ 00:07

5 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. กูว่ามึง แต่ง มินิซีรี่ส์ ขึ้นมาสักเรื่องดีกว่านะ
    จากที่อ่านมา มันทำได้เลยหว่ะ แต่เรื่องของคำพุดต่างๆนั้น
    ค่อยว่ากัน ลองดูละกันนะ จะเข้ามาอ่านเรื่อยๆ
     
    โชคดี a’ight

    ORDIN

    พฤศจิกายน 24, 2007 at 04:37

  2. เลิกฟุ้งซ่านซะทีเหอะ
    ปล่อยวางซะทีมนุษย์
    "เราหยุดแล้ว แต่ท่านยังไม่หยุด"  พระพุทธเจ้าท่านพูดกะองคุลีมาลไว้อย่างนี้
    จำได้ไหมเรื่องนี้ที่เรียนในวิชาพระพุทธตอนเด็กๆ
    อยากเป็นองคุลีมาลที่วิ่งตามสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงก็ตามใจ
     
    ละ ซะเถอะ  คิดไปก็เท่านั้น  ทางโน้นเค้าก็ไม่ได้มานั่งเป็นเดือดเป็นร้อนด้วยหรอก
     
     
     
     
    เค้าหยุดแล้ว… แล้วตัวล่ะ  หยุดหรือยัง

    tean

    พฤศจิกายน 24, 2007 at 06:57

  3. เตือนแล้วนะว่าอย่าอ่านกัน
    ไอ้โจ้ครับ นั่งนิ่งๆแล้วคิดดูดีๆ มึงต้องการอะไร

    ..
    .
    ผ่านไป1วัน

    ..
    .
    มันตอบว่า ‘ไม่รู้’

    Piyapong

    พฤศจิกายน 24, 2007 at 07:56

  4. อ่ อ ว . . .  

    Ammy

    พฤศจิกายน 26, 2007 at 15:48

  5. อื้ม..
    เพื่อนคนนึงทำให้เข้าใจอะไรมากขึ้นเยอะเลย
    ไม่อยากใช้คำนี้เลย
    ถุย!

    Piyapong

    พฤศจิกายน 26, 2007 at 20:41


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: