WE LIVE BECAUSE THERE'S LOVE

movie music magic football

แม่ของมึงและพ่อของมัน

with one comment


มึง – แม่กูมาหาเมื่อเย็น ก่อนกลับเอามือตบไหล่กู แล้วถามว่า “ไหวนะ?” กูแม่งจะร้อง
มัน – พ่อกูก็โทรมาหาวันก่อน โทรมาถามว่าเป็นยังไงบ้าง กูน้ำตาร่วงเลย
มึง – บางทีกูก็รู้สึกว่าแม่ไม่เข้าใจกูเลย กูเครียดมาก แต่ไม่รู้จะระบายกับใคร แม่ไม่เข้าใจว่ากูกำลังทำอะไรอยู่
มัน – พอกัน กูก็ได้แต่บ่นกับพวกมึงนี่แหละ บ่นกันเอง นอยกันเอง คนอื่นแม่งไม่มีใครเข้าใจเลย
มึง – แต่ถึงแม่จะไม่เข้าใจว่ากูทำอะไรอยู่ แต่กูเชื่อว่าแม่เข้าใจว่าตอนนี้กูรู้สึกยังไง ตอนเจอแม่ สีหน้า สายตา น้ำเสียงกูมันฟ้อง ตอนแม่ตบไหล่กู เหมือนแม่ส่งความรู้สึกอะไรบางอย่างมาด้วย
มัน – มึงยังดีนะ แม่มาหาได้บ้าง กูนี่สิพ่อกับแม่อยู่ต่างจังหวัดโน่น ปีนึงเจอกันหนเดียว แทบจะลืมหน้ากูแล้ว
มึง – แล้วนี่เราสองคนจะรอดมั้ยวะ
มัน – รอดรึเปล่าไม่รู้ รู้แต่ยังไงก็ต้องก้มหน้าลุยต่อว่ะ

เรามาลุยกันต่อนะ

Written by ljungdurst

เมษายน 28, 2010 ที่ 03:13

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง

Subscribe to comments with RSS.

  1. มึง – อยากบอกข่าวร้ายมึงว่ะ
    มัน – มีเหี้ยอะไรร้ายได้มากกว่าตอนนี้อีกหรอ
    มึง – เครื่องปรินต์กูเพิ่งพังตะกี้เลย อยู่กับกูมาปีนึงไม่เคยเป็นห่าไร พอเวลาคับขันแบบนี้ก็พังแม่งเลย
    มัน – ………..
    มึง – …………………..

    ljungdurst

    เมษายน 30, 2010 at 05:46


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: